Antoś tylko wyjrzał przez okno i natychmiast pobiegł na dziedziniec. Chłopiec uwielbiał beztrosko skakać w kałużach, więc spieszył się, zanim ciepłe jesienne słońce zdążyło je wysuszyć. Podskakiwał wesoło, tak że rozpryski rozleciały się we wszystkich kierunkach.
Ewelina patrzyła na swojego chłopczyka przez otwarte okno letniej kuchni i uśmiechała się. Jak mało dziecko potrzebuje do szczęścia, pomyślała. Chociaż dla swojego chłopca jest gotowa pochylić niebo, gdyby tylko był szczęśliwy…
Ewelina sama wychowała syna. Wypędziła męża, gdy Antoś miała zaledwie dwa lata-bił ją i dziecko. Antek bał się pijaka, który nigdzie nie pracował. Byle wygodnie się osiedlił- żył za pieniądze, które teściowa wysłała z Włoch. Ewelina początkowo rozumiała, że mężowi trudno jest znaleźć pracę, wspierała go, uspokajała, że wszystko jakoś się ułoży.
Jednak, gdy później były naprawdę dobre oferty pracy, a on je zaniedbał, ale powtarzał wszystko każdego dnia: przyjaciele, alkohol, a potem- „trzeźwienie” w domu.
Chociaż jej matka była na zarobkach we Włoszech, Ewelina, nie była przyzwyczajona do życia na czyimś koncie, pracowała na rynku od wczesnej wiosny do późnej jesieni-wraz z małym asystentem handlowała kwiatami własnymi rękami uprawianymi w ogrodzie kwiatowym.
Kiedyś podeszła do nich z synem na rynku kobieta z dziwnymi pytaniami:
– Dzień dobry. Co będziesz robić w tę sobotę?
– Dzień dobry. A o co właściwie chodzi? Czy się znamy? – spytała zdezorientowana kobieta, wahając się, bo może naprawdę nie rozpoznała kogoś ze znajomych.
– Nie, przepraszam, nie znamy się – kobieta odpowiedziała, a w jej głosie odczuwała rozpacz. Wstydziła się, że tak głupio rozpoczęła rozmowę z nieznajomą. Na jej oczach płynęły łzy. – Przepraszam-powtórzyła. – z rozpaczy już nie wiem, co mam robić i o czym mówić. Widzisz, mój syn ma ślub na tę sobotę. Przedwczoraj, cztery dni przed tą datą, panna młoda porzuciła mojego syna – uciekła za granicę ze swoją pierwszą miłością. I już zwołaliśmy gości, prawie wszystko jest gotowe. Syn chodzi jak zanurzony w wodzie. To wstyd dla całej wioski. Nie proszę o siebie, tylko o syna. Ty też jesteś matką, błagam, zrozum mnie i nie odmawiaj. Zostań panną młodą dla mojego Syna tylko na dzień ślubu. Potem natychmiast możesz się rozstać. Nikt się o niczym nie dowie, ponieważ nikt jeszcze nie widział syna panny młodej. Znali się od półtora do dwóch miesięcy.
Pani Halina mówiła jak w spowiedzi. Trudno jej było zebrać słowa, podobnie jak trudno było podjąć decyzję.
Ewelina stała przez kilka minut ze zdezorientowanym wyrazem twarzy i ogólnie była zszokowana tym, co właśnie usłyszała. Ale po chwili zastanowienia, niespodziewanie dla siebie, postanowiła zadowolić się tą przygodą. Żal jej nieznajomej kobiety, która otworzyła jej serce i swoje doświadczenia. Z jakiegoś powodu szkoda było pana młodego, który został porzucony przed samym ślubem.
– Dziękuję, kochanie. Jesteś bardzo miła i sympatyczna. To nie przypadek, że do ciebie przyszłam. Od dwóch dni obserwuję Ciebie i Twojego synka, ale dopiero teraz się zdecydowałem. Domyśliłam się, że sama wychowujesz syna, bo nikt po ciebie nie przychodzi, nikt nie dzwoni. A twoje oczy są miłe, choć smutne. Idziemy po suknię dla panny młodej i garnitur dla syna? – zapytała wyraźnie ucieszona Pani Halina.
… Wesele tętniło życiem w całej wiosce. Goście nie mogli przestać podziwiać nowożeńców, którzy ciągle gruchali jak gołąbki. Chociaż żaden z nich nie wiedział ani nawet nie zgadł, że przez cały ten czas para młoda dopiero poznawała się wzajemnie.
Na honorowym miejscu, naprzeciwko nowożeńców, siedział Antoś. Uważnie obserwował narzeczonego mamy, który od czasu do czasu mrugał wesoło do faceta, i mamę-taką piękną i zabawną.
Wszystko poszło zgodnie z najlepszym scenariuszem. Goście rozchodzili się do domów, a Ewelina pomagała zbierać naczynia ze stołów. Przyjęcie było naprawdę przytulne i miłe.
– Dziękuję, kochanie. – czule przytuliła ją świeżo upieczona teściowa. – Odpocznij, a potem zabierzemy cię z synkiem do domu. I rozstaniecie się w dogodnym dla Ciebie czasie…
– Co za rozwód, mamo. Właśnie się pobraliśmy-przerwał Mirek, syn Pani Haliny. – Byłem przeciwny twojemu swataniu, a teraz jestem naprawdę wdzięczny za żonę i syna. Ewelina, naprawdę chciałbym, żebyś dała szansę naszemu związkowi. W tobie poczułem bratnią duszę.
– Warto spróbować.
A Antoś cicho podszedł do swojej matki i wuja, który również bardzo mu się podobał.
W oczach Haliny rozbrzmiały łzy radości. Jeszcze wczoraj bała się o tym marzyć, a dziś jej prośby i modlitwy się spełniają.
Kobieta nie powstrzymywała łez radości, a dwa miesiące później, nowożeńcy poinformowali, że wkrótce Antoś będzie miał brata lub siostrę.
