Antoni jest dorosłym mężczyzną, ma 43 lata. Bardzo marzył o rodzinie i dzieciach, ale widocznie nie było mu to pisane. Jak się okazało mężczyzna był zawsze bezpłodny, a jego była żona zdradzała go z innym, więc Antoni po cichu odszedł.
I teraz jest sam, z dobrą pracą, z dużym domem, ale zupełnie sam. Chciał nawet adoptować dziecko, ale wszyscy jego znajomi krzyknęli jednym głosem:
– Dziecko z domu dziecka, czyś Ty zwariował? Nie wiesz, jaka krew w nim płynie, a co jeśli wyrośnie na kogoś złego?
Antoni był przerażony, co by było gdyby znajomi mieli rację… Ale wciąż pielęgnował nadzieję, że kiedyś zostanie tatą. Pewnego dnia, jak zwykle, wracał z pracy do domu. Jego droga wiodła na parking biurowy. Spokojnie zszedł do niego, wsiadł do samochodu i otworzył okno. Lubił po pracy siedzieć na parkingu i rozmyślać o życiu. W ten sposób spędzał każdy wieczór, siedząc w samochodzie z otwartym oknem i obserwując z rzadka przejeżdżające samochody.
Tego wieczoru Antoni nie siedział długo, zaledwie dwadzieścia minut, a z rozmyślań wyrwał go dźwięk dobiegający z drugiego końca parkingu. W pierwszej chwili pomyślał, że to jakiś kot. Wyszedł na zewnątrz i postanowił sprawdzić w jakich tarapatach jest zwierzę. Im bliżej podchodził, tym bardziej zaczynał wątpić, że to kot – zwierzęta nie potrafią tak krzyczeć.
Antoni podchodził coraz bliżej, niepokój w nim narastał, stawał się coraz większy – mężczyzna zaczął nawet dyszeć. Obrócił się za samochodem i stanął jak kamień, stał i nie mógł się ruszyć, a tuż przed nim, na betonowej podłodze, leżało małe dziecko. O ile Antoni nie znał się na dzieciach, to jednak wywnioskował, że to noworodek.
Oprzytomniał i chwycił dziecko w ramiona, popędził do samochodu i natychmiast pojechał do szpitala dziecięcego, gdzie pracował jego przyjaciel z dzieciństwa. Antoni wpadł na pogotowie krzycząc i domagając się lekarza, nawet nie pomyślał, żeby zawołać przyjaciela. Lekarz przyszedł dość szybko, już po kilku minutach, gdy zobaczył Antoniego, przeraził się, bo mężczyzna wyglądał na przejętego. Dziecko zabrano, a Antoni został na korytarzu. Dopiero wtedy przypomniał sobie o telefonie i zadzwonił do przyjaciela. Ten na szczęście był w szpitalu, zszedł na dół i razem odbyli bardzo trudną rozmowę z policją.
Wkrótce dowiedzieli się, że dziecko, które znalazł Antoni, było prawie zdrowe, z wyjątkiem lekkiej hipotermii, ponieważ leżało na zimnej podłodze. Był to chłopiec, który urodził się nie więcej niż dwa tygodnie wcześniej, krzepki i zdrowy.
Antoni codziennie przychodził do szpitala, a przyjaciel pomógł mu załatwić sprawy z kuratorium i Antoni sformalizował opiekę nad chłopcem, a później go adoptował. Kiedy chłopczyk był w szpitalu, nadali mu imię Antoni po swoim zbawicielu. A teraz Antoni senior ma rodzinę w postaci małego Antosia, za którym szaleje!
Dziesięć lat później Antoś dobrze radzi sobie w szkole, a codziennie wieczorem chodzi z tatą do klubu sportowego. Chłopiec bardzo kocha swojego tatę i stara się go nie denerwować!
