Ignacy był wtedy dojrzałym, czterdziestotrzyletnim mężczyzną. Od zawsze marzył o dużej rodzinie i dzieciach ale niestety nie udało mu się spełnić tego marzenia. Sam okazał się bezpłodny, a jego żona zdradzała go z innymi mężczyznami więc po jakimś czasie rozstali się. Został sam, z dobrą pracą i dużym domu w którym było przerażająco cicho.
Mężczyzna zaczął rozważać adopcję dziecka z sierocińca ale wszyscy znajomi mu to odradzali. Przekrzykiwali się, że taki maluch ma nieznane pochodzenie i tak naprawdę nie wiadomo, kogo wpuszcza się pod swój dach.
Ignacego przerażały podobne rozważania jednak wciąż, w głębi serca, pielęgnował w sobie nadzieję, że jeszcze kiedyś uda mu się zostać ojcem.
Pewnego wieczora, Ignacy jak zawsze wyszedł po pracy z biura i skierował swe kroki na pobliski parking. Mężczyzna wsiadł do samochodu, zamknął za sobą drzwi, otworzył okno i chwilę siedział w ciszy, rozkoszując się cichym szumem, budzącego się do nocnego życia miasta.
Po kilkunastu minutach Ignacego z zamyślenia wyrwał niepokojący dźwięk, przypominający miauczenie małego kota. Pochodził z drugiego końca parkingu. Mężczyzna postanowił pójść sprawdzić czy jakieś zwierzę nie potrzebuje pomocy, w końcu noce bywały wtedy dość chłodne. Im bardziej zbliżał się do źródła dźwięku tym mniej „kocio” brzmiał mu słyszany dźwięk.
Niepokój zaczął narastać w Ignacym aż wreszcie osiągnął punkt kulminacyjny gdy mężczyzna, za jednym z samochodów, zauważył leżące na ziemi dziecko. Było maleńkie i zawinięte jedynie w kocyk. Czterdziestotrzylatek stał dłuższą chwilę oniemiały, dosłownie nie mogąc się ruszyć aż wreszcie udało mu się przerwać to zawieszenie by wziąć malucha na ręce.
Dziecko wciąż cicho kwiliło dlatego Ignacy zdecydował się pojechać z nim do pobliskiego szpitala dziecięcego. Po dotarciu na miejsce i zażądaniu natychmiastowej pomocy maluch został zabrany na badania, a zdenerwowany mężczyzna zadzwonił do swojego przyjaciela, pracującego w tamtym szpitalu. Na szczęście miał on wtedy dyżur i mógł towarzyszyć Ignacemu w trakcie ciężkiej dla niego rozmowy z wezwaną do zdarzenia policją.
Szybko okazało się jasne, że przywiezione dziecko to zdrowy chłopiec w wieku około dwóch – trzech tygodni. Cierpiał jedynie na lekką hipotermię – w końcu jakiś czas musiał spędzić na ziemi. Chłopiec miał dużo szczęścia, że został znaleziony przed zapadnięciem nocy, inaczej mógłby tego nie przeżyć.
Ignacy bardzo zaangażował się w losy małej znajdy i codziennie odwiedzał ją w szpitalu. Postanowił nawet postarać się o przyznanie mu opieki nad chłopcem. Dzięki ogromnej ilości szczęścia i wsparciu zaprzyjaźnionego lekarza po jakimś czasie udało mu się to. Ignacy wreszcie został ojcem małego Huberta.
Dziś mija dziesięć lat od tamtych wydarzeń. Hubert uczy się w szkole podstawowej i radzi sobie doskonale. Dzięki wsparciu ojca, z którym ma fantastyczny kontakt, zapisał się także do sekcji sportowej.
Okazuje się, że nawet tak smutne historie mogą liczyć na szczęśliwe zakończenia!
