Nadia przychodziła kilka razy dziennie: dawała mi leki, gotowała jeść i utrzymywała porządek w domu. O nic nie prosiła: ani o pieniądze, ani wdzięczność. Stała się dla mnie tak rodzima jak moja córka i postanowiłam przepisać jej dom.
Martwiłam się o mojego syna, teraz, gdy jest dorosły, prawie go nie widuję. Przez wiele lat pracowałam w fabryce, gdzie otrzymywałam przyzwoite wynagrodzenie. Nigdy nie myślałam o zmianie pracy, ponieważ mój mąż zarabiał wiele mniej, więc tylko ja zapewniłem swojemu synowi przyszłość.
Dzięki dobrej pracy udało mi się wysłać mojego Roberta na studia do stolicy. Tam syn osiągnął sukcesy w nauce, znalazł dobrą, dobrze płatną pracę, a po pewnym czasie został zaproszony do poważnej firmy, w której jest teraz dyrektorem. Również znalazł tam żonę. Zorganizowali ślub, chociaż dzieci jeszcze nie planują.
Moja synowa była typową dziewczyną z stolicy. Zauważyłam, że nie lubi naszego domu we wsi. Pochodzimy z prostej rodziny i nigdy nie mieliśmy dużo pieniędzy. Uczyłam mojego Roberta, jak znaleźć godną żonę, ale nie przekonywałam go, że ta dziewczyna nie jest dla niego.
Na moje sześćdziesiąte urodziny syn dał mi nowy telefon, abym mogła go zobaczyć online. Męża już nie było i zostałam sama w wielkiej chacie. Po urodzinach mój syn miał wypadek, na szczęście nic się nie wydarzyło, jednak miałam atak serca. Z tego powodu zaczęły się problemy zdrowotne.
Syn nie przyjeżdżał często, ponieważ zawsze miał dużo pracy. Prosiłam innych ludzi, żeby mi pomagali. Mamy młodą sąsiadkę Nadię. Mieszka tu sama, studiuje ekonomię na pobliskiej uczelni. Dziewczyna jest inteligentna i zręczna. Słowem złoto, a nie dziecko. Mimo to nie miała zbyt wiele pieniędzy, więc postanowiłam jej pomóc: poprosiłam, aby opiekowała się mną do końca moich dni, a ona się zgodziła.
Nadia przychodziła kilka razy dziennie: dawała mi leki, gotowała jeść i utrzymywała porządek w domu. Nic nie prosiła: ani o pieniądze, ani o wdzięczność. Stała się dla mnie tak rodzima jak moja córka i postanowiłam przepisać jej dom. Zrobiłam to nie dlatego, że jestem obrażona na syna, ale dlatego, że dziewczyna potrzebuje więcej pieniędzy niż mój syn.
Pewnego dnia Nadia musiała wyjechać na tydzień z miasta, a syn był właśnie na urlopie. Poprosiłam aby przyjechał mi pomóc, ale nie udało się. Postanowiłam powiedzieć mu o moich planach komu przepiszę dom. Syn milczał, jednak jego żona za jego uchem szeptała:
–Niech radzi sobie sama!
Rozłączyłam się i zadzwoniłam do Nadii. Przyjechała do mnie jeszcze tego samego wieczoru.
Wstydzę się zachowania mojego syna i jego żony. Nie mogę uwierzyć w to, że obcy ludzie okazują mi więcej ciepła i pomocy niż jedyny syn.
Cóż powinnam zrobić w takiej sytuacji?
