Błysk na chodniku pod latarnią natychmiast przykuł uwagę Zosi. Zwolniła kroku i skierowała się w stronę błyszczącego przedmiotu, kulejąc – jej nowe buty nie były jeszcze rozchodzone, a palce i pięta prawej stopy bolały od starcia.
Zosia rozejrzała się dookoła. Droga była pusta, a błyszczący przedmiot leżał na samym środku skrzyżowania, na przecięciu spokojnych ulic małego miasteczka, w którym mieszkała dziewczyna.
– Wow! – schyliła się, by zobaczyć masywny złoty wisiorek na grubym łańcuszku, leżący porzucony na drodze. – Przynajmniej mam dziś w jakiś sposób szczęście!
Musiał ją upuścić ktoś przechodzący obok. Dlaczego miałaby się tam znaleźć tak droga biżuteria?
Zosia bez zastanowienia podniosła ciężki klejnot, wsunęła go do torebki i pospieszyła do domu, postanawiając, że zbada go w domu, w jasnym świetle. Była tak szczęśliwa, że zapomniała nawet o bólu w nodze. Jej smukła sylwetka szybko zniknęła za rogiem, zabierając ze sobą czyjąś rzecz.
***
– Mamo, wróciłam do domu! – krzyknęła Zosia, zdejmując swoje nowe buty.
W korytarzu pojawiła się pulchna, niewyspana kobieta w średnim wieku, matka Zosi – Natalia.
– Wróciłaś dziś wcześniej do domu! – zdziwiła się, – Zwykle przychodzisz o pierwszej, a teraz to dopiero początek pierwszej. Czy Staś już wyszedł? Może zawołam go na herbatę, i tak długo nie będę mogła zasnąć.
– Nie ma dziś Stasia! – Zosia powiedziała z irytacją. – Rozstaliśmy się. Zaparz herbatę! – uśmiechnęła się i pospieszyła do łazienki z torebką.
W łazience wyjęła wisiorek i łańcuszek i zaczęła je dokładnie oglądać, ważąc je w dłoni, próbując określić przybliżoną wagę. Miała co najmniej piętnaście gramów, jeśli nie więcej! Łańcuszek był długi i gruby, a zielony kamień miał chyba z 5 centymetrów długości.
Zosia nigdy nie pozwoliłaby sobie na kupno tak ładnej rzeczy, a tu była za darmo! Do diabła z tym, takich Stasiów będzie jeszcze kilkunastu, a to jej nagroda za nadszarpnięte nerwy.
Zadowolona Zosia umyła twarz i wyszła z łazienki. W kuchni czekała już na nią matka i pachnący kubek z herbatą. Dziewczyna postanowiła nie mówić matce o kosztownym odkryciu – Natalia była wystarczająco przesądna i nie zaakceptowałaby czynu córki. Nic nie szkodzi, jutro wraca do miasta na studia i już pierwszego dnia założy klejnot!
***
Rzeczywiście, w poniedziałek, Zosia odważnie założyła piękne znalezisko na swój golf. Pochwaliła się koleżankom z klasy, że to prezent od wielbiciela.
Wieczorem bolała ją głowa. Dziewczyna nie zwracała na to uwagi, wzięła tabletkę i poszła z koleżankami na spacer po mieście.
***
– Córko, martwię się – powiedziała Natalia – miałam dzisiaj zły sen. Jak się masz? Wszystko w porządku? Jesteś chora?
– Nie, mamo, nic mi nie jest! – Zosia siłą woli starała się, aby jej głos był radosny i spokojny. W rzeczywistości od prawie tygodnia męczył ją potworny ból głowy. Dziś nie mogła nawet wyjść z akademika, żeby pójść na uczelnię.
Po rozmowie z matką, wyłączyła telefon, westchnęła z ulgą i dosłownie zwaliła się na poduszkę bez sił.
– Zosia, to nie jest normalne! – Krystyna, współlokatorka Zosi, z irytacją rzuciła na stół zeszyt z wykładami: – – – Spójrz na siebie w lustrze, wyglądasz jak chodzący trup! Żadne tabletki już Ci nie pomagają! Musisz iść do lekarza!
– Po prostu jestem chora – Zosia powiedziała zmęczona. Każde słowo dzwoniło jej w głowie. Każdy ruch powodował ból nie do zniesienia.
Najgorsze było to, że ból przeszywał całe jej ciało, środki przeciwbólowe nie działały, nie była w stanie zjeść ani grama jedzenia.
Gdy zamknęła oczy i zapomniała się w swoim krótkim niespokojnym śnie, Krystyna cicho podkradła się do szafki nocnej, wzięła telefon i wyszła na korytarz. Nie mogła sobie pozwolić na to, by patrzeć, jak jej najlepsza przyjaciółka umiera w milczeniu.
– Zadzwonię do jej mamy. To postanowione – wykręcę numer i wszystko jej opowiem, niech się obrazi! – Krystyna pomyślała i nacisnęła przycisk połączenia.
***
Tego wieczoru przyjechała matka Zosi. Dziewczyna już się obudziła i leżał skulona na łóżku. Dosłownie gasła na jej oczach. W końcu Zosia pozwoliła Krystynie wezwać karetkę – czuła się tak źle, że nie była w stanie dłużej się kłócić i opierać.
Natalia wraz z mężem i lekarzami pogotowia ratunkowego towarzyszyła córce.
Lekarz zbadał Zosię i nic nie znalazłszy, powiedział:
– Musimy ją hospitalizować, nie mogę nic więcej powiedzieć. Jej ciśnienie krwi jest krytycznie niskie, saturacja również, puls jest ledwo wyczuwalny. Potrzebujemy pełnego badania.
Matka Zosi płakała:
– Córko, dlaczego nic nie powiedziałaś? Dlaczego doprowadziłaś się do takiego stanu?
Zosia z trudem odpowiedziała:
– Nie chciałam, żebyś się martwiła. Myślałam, że to minie…
Lekarz potrząsnął głową:
– Standardowa odpowiedź: „Myślałam, że to minie”. Dobra, szykujcie się – lekarz zatrzasnął kasetkę z lekami i ruszył w stronę wyjścia, by zawołać kierowcę.
Dopiero w karetce Natalia zauważyła na szyi swojej córki nieznaną rzecz:
– Kochanie, co to jest? Skąd to się wzięło?
Osłabiona Zosia opowiedziała matce o swoim przypadkowym znalezisku. Natalia miała przeczucie. Kosztowna rzecz leżąca na skrzyżowaniu?
***
Natalia pomogła córce wejść do sali i powiedziała:
– Muszę wyjechać na jakiś czas. Proszę słuchać wszystkiego, co mówi lekarz i czekać na mnie.
Natalia wyszła ze szpitala i poszła do samochodu, gdzie czekał na nią mąż.
– Kochanie, musimy wracać do domu. Pilnie – powiedziała Natalia, wsiadając do samochodu – musimy jechać do Katarzyny. Lekarze nie pomogą.
– Więc co jest nie tak z Zosią? – zapytał bez przekonania.
– Nie pytaj, chodźmy.
***
Po wysłuchaniu Natalii, Katarzyna, stara, gruba kobieta po sześćdziesiątce, o typowo cygańskim wyglądzie, podniosła ręce:
– Jak możesz być tak niepoważna? To Zosia odebrała cudzą zapłatę! Najprawdopodobniej dokonano okupu za ciężką chorobę. Nie dla niej ta rzecz była przeznaczona, o nie, nie dla niej!
– A do kogo? – Natalia zapytała z ciekawością.
– Nie chcesz wiedzieć – prychnęła Katarzyna.
Patrząc na kobietę, Natalia postanowiła nie zadawać zbędnych pytań. W słabym świetle lampy podłogowej jej oczy wydawały się niemal całkowicie czarne i pozbawione dna, co przyprawiało Natalię o ciarki. Tymczasem Katarzyna kontynuowała:
– A teraz jedź, odbierz córkę ze szpitala. Lekarze jej nie pomogą. Nawet jeśli jest przykuta do łóżka, nawet jeśli leży. Musi zwrócić rzecz do miejsca, z którego ją wzięła i powiedzieć: „Ja za to płacę”. Następnie daj jałmużnę pierwszemu żebrakowi w świątyni: „Ja za to płacę”. Przyjmijcie komunię. I zachowaj ścisły post dokładnie przez czterdzieści dni. Idź. Nie ma zbyt wiele czasu.
Dziękując Cygance, Natalia prawie biegła do samochodu. Mąż z podnieceniem w głosie zapytał:
– No i?
– Pospiesz się, czasu jest mało! – Natalia, zdyszana, wsiadła na przednie siedzenie i zatrzasnęła drzwi.
***
Początkowo musieli walczyć z lekarzami, którzy nie chcieli wypuścić dosłownie umierającej Zosi. Potem trudno było przeprowadzić niezbędne czyny na skrzyżowaniu, ponieważ Zosia zupełnie nie trzymała się na nogach. Gdy dziewczynka opuszczała wisiorek z łańcuszkiem na chodnik, po obu stronach trzymała ją matka i ojczym, aby nie upadła.
Rano Zosia ledwo mogła iść do świątyni na własnych nogach, pomagała jej matka. Dziewczynka dała jałmużnę starszej kobiecie stojącej przy bramie świątyni i przyjęła Komunię Świętą. A potem przeszła ścisły czterdziestodniowy post, choć obawiała się o swoje życie.
Zosia doszła do siebie i postanowiła, że już nigdy więcej nie będzie podnosić cudzych rzeczy, nieważne jak drogich. Życie jest jedno i jest cenniejsze niż najcenniejsza biżuteria.
