Podrzucono mnie do szpitala jako niemowlę. Potem miałam trudne dzieciństwo, zawsze byłam sama w domu dziecka. Cały dzień siedziałam przy oknie mojego pokoju i szukałam mamy. Często przychodziła do mnie w snach, taka piękna i kochana.
Po sierocińcu moje życie stało się jeszcze trudniejsze. Pracowałam w fabryce i mieszkałam w maleńkim pokoiku w komunalnym mieszkaniu. Z sąsiadami też nie miałem szczęścia. Była to rodzina wielodzietna. Rodzice byli alkoholikami, a ich dzieci małymi złoczyńcami.
Pewnego dnia wróciłam do domu z pracy i zobaczyłam wyważone drzwi do mojego pokoju. Wszystko zostało wywrócone do góry nogami. Naturalnie, wszystkie moje oszczędności przepadły. Nie mogłam znaleźć winowajców, a sąsiedzi udawali, że nie wiedzą. Skończyła mi się cierpliwość i powiedziałem im, że jeśli nie zwrócą mi pieniędzy, to będę musiała pójść na policję.
– Jak śmiesz, Ty łobuzie, oskarżać naszą uczciwą rodzinę o kradzież? – moja sąsiadka Kamila krzyczała, ledwo trzymając się na nogach.
– Wynoś się stąd! – krzyknął jej mąż, chwycił mnie za kołnierz i wrzucił na podjazd.
Siedziałam na ławce w parku i gorzko płakałam, nie rozumiejąc, dlaczego to zrobiłam? Była późna jesień, mżawka z drobnym, zimnym deszczem. Nie wiedziałam, gdzie się udać, nie miałam przyjaciół ani rodziny.
– Kochanie, czy coś Ci się stało? – zapytała mnie starsza pani, która spacerowała z pieskiem.
Patrząc na nią, jeszcze bardziej zalałam się łzami. Kobieta usiadła obok mnie i głaskała mnie po plecach, uspokajając mnie. Czułam ciepło, które od niej pochodziło. Nie wiem dlaczego, ale opowiedziałam jej wszystko o swoim życiu.
Rozmawiałyśmy przez dwie godziny. Pani Weronika była już cała zimna, jej piesek zaczął żałośnie skomleć.
– Chodźmy do mnie. Dam Ci dobrą herbatę i ciasto, a rano zdecydujemy, co będziesz robić dalej – powiedziała babcia i wzięła mnie pod ramię. Posłusznie podążyłam za nią, czując w tej kobiecie pokrewną duszę.
Następnego dnia poszłam z Panią Weroniką do powiatowego policjanta. Opowiedziałam mu wszystko o moich sąsiadach i napisałam skargę. Policjant powiedział mi, żebym się nie martwiła, on wszystko załatwi i przeprowadzi poważną rozmowę z moimi sąsiadami. Tak, by już nigdy mi nie przeszkadzali.
I tak się stało, wieczorem wróciłam do domu, a mój sąsiad, był trzeźwy. Łzawo mnie przeprosił i obiecał, że zwróci mi brakujące pieniądze, jak tylko dostanie swoją wypłatę.
Codziennie, po pracy, spieszyłam się do Pani Weroniki. Zawsze czekała na mnie przy oknie, a gdy mnie zobaczyła, radośnie machała i szła do nastawić czajnik.
Pani Weronika była tak samo samotna jak ja. Jej mąż zmarł dawno temu, a Bóg nie dał im dzieci. Przywiązałyśmy się do siebie, spieszyłam się z pracy do niej, wiedząc, że ktoś na mnie czeka i mnie potrzebuje.
Kobieta od dawna zapraszała mnie do siebie, bo sama mieszkała w dużym, przestronnym mieszkaniu. Odmówiłam, nie czułabym się komfortowo, zrozumiałam, że starszej pani po prostu jest mnie żal.
– Witaj, Kochana! Wczoraj w nocy miałam atak nadciśnienia i nie było nikogo, kto podałby mi szklankę wody! Ileż to razy prosiłam Cię, żebyś zamieszkała ze mną, proszę – powiedziała i rozpłakała się.
Czułam się bardzo zawstydzona i zażenowana przed nią za mój egoizm. Obiecałam jej, że zabiorę dzisiaj swoje rzeczy i zamieszkam z nią. A następnego dnia po przeprowadzce kobieta zaciągnęła mnie do notariusza i przepisała na mnie swoje mieszkanie i domek letniskowy.
– Nie mam nikogo oprócz Ciebie, państwo i tak wszystko by dostało. I w ten sposób będę o Ciebie spokojna, a Ty będziesz miała swoje miejsce.
Uściskałam i ucałowałam babcię, w końcu spełniło się moje marzenie z dzieciństwa. Teraz miałam babcię i dom.
Kiedyś, gdy obudziłam się w środku nocy, usłyszałam jakiś dziwny szelest w kuchni. Zapaliwszy światło, krzyknęłam. Pani Weronika leżała na podłodze. Kobieta próbowała się podnieść, ale ostry ból w nodze ją powstrzymywał.
Chciałam jej pomóc, ale była za ciężka. Przerażona wybiegłam na półpiętro i zaczęłam pukać do wszystkich drzwi. Było późno w nocy i nikt nie otwierał. Zdezorientowana, nie wiedziałam, co robić. Nagle drzwi otworzył jeden z sąsiadów i zapytał, co się dzieje.
Mężczyzna wszedł, spojrzał na leżącą kobietę. Kazał mi jej nie dotykać, a sam poszedł do telefonu, żeby wezwać karetkę.
Jak się okazało, sąsiad był chirurgiem urazowym. Zasugerował, że babcia miała poważne złamanie, ale powinnyśmy pojechać do szpitala i dopiero po prześwietleniu wyciągnąć wnioski.
Nasz sąsiad miał rację, przyjechał z nami i nadzorował cały proces. Pani Weronice unieruchomiono kończynę, zakładając jej gips i odwieziono do szpitala. Starsza pani zaczęła odmawiać, patrząc na mnie błagalnie.
Nalegałam na leczenie domowe, a sąsiad poparł mnie, obiecując lekarzom, że będzie codziennie odwiedzać Panią Weronikę, aby ją monitorować. Dotrzymał słowa i przychodził do nas każdego dnia. Częstowałyśmy go herbatą i długo rozmawiałyśmy we trójkę.
– To o Ciebie mu chodzi – powiedziała staruszka, gdy już odszedł. – On Cię lubi, od razu to zauważyłam. Powinnaś przyjrzeć mu się bliżej, to bardzo miły człowiek.
Zarumieniłam się, ale nic nie powiedziałam. Sąsiad podobał mi się od dawna, zakochałam się w nim chyba od razu, gdy go zobaczyłam. Moja babcia szybko wyzdrowiała. Wkrótce zdjęto jej gips, ale musiała chodzić o lasce.
Pewnego dnia wróciłam z pracy do domu i zobaczyłam, że ta dziwnie się zachowuje. Kobieta spojrzała na mnie tajemniczo, po czym powiedziała:
– W ten weekend, pojedziemy do naszego domku letniskowego. Nadeszła wiosna i trzeba uporządkować teren. Zgodziłam się. Sąsiad miał zabrać nas samochodem i później spojrzeć też na dach.
Pani Weronika zarumieniła się i poszła do swojego pokoju. Zrozumiałam, że czegoś mi nie mówi, ale milczałam, udając, że nic nie zauważyłam. W sobotę pojechaliśmy we trójkę. Bardzo podobał mi się domek. Przytulny, mały domek i wspaniały sad nie mogły mnie nie zadowolić.
Wieczorem sąsiad przygotował grilla, a my rozłożyłyśmy elegancki stół w ogrodzie i wszyscy zasiedliśmy do kolacji. Po kolacji sąsiad wszedł do domu i wyszedł z jakimś pudełkiem w rękach.
– Kocham Cię od dawna, chyba od pierwszego wejrzenia, kiedy zobaczyłem Cię płaczącą na korytarzu – uśmiechnął się i wręczył mi pudełko z pierścionkiem zaręczynowym. – Zostaniesz moją żoną? – zapytał i opuścił głowę.
Spojrzałam na Panią Weronikę z zaskoczeniem. Babcia siedziała ze łzami w oczach i nie mogąc znieść mojej pauzy, wyszeptała:
– Zgódź się, moja córko, zgódź się!
Uśmiechnęłam się i przytuliłam się do niego. Rok temu nawet nie marzyłam o takim szczęściu. W tym czasie odnalazłam bratnią duszę – babcię, znalazłam wygodny dom i ukochaną osobę.
Po tym wydarzeniu uwierzyłam zarówno w swoje marzenia, jak i szczęście.
