Autor: Dominika Mazurek

Trzy godziny przed ślubem wróciłam do domu po zegarek po tacie. Nie planowałam nic więcej — tylko wbiec

Bransoletka ze szpitala jeszcze wisiała mi na przegubie, kiedy Bożena, matka mojego męża, uderzyła dłonią

Robert od trzeciego dnia z rzędu jadł jajecznicę i patrzył na drzwi balkonu, za którymi Kasia trzymała

Nazywam się Wiktor Kaczmarek, mam trzydzieści cztery lata i pracuję jako elektryk w Bydgoszczy.

Karolina Wesołowska zrozumiała w wieczór pierwszej rocznicy ślubu, że piętnaście lat czekania miało cenę

Dwadzieścia po dwudziestej trzeciej Marek Lisowski usłyszał, jak ktoś płacze w archiwum na trzecim piętrze.

Nazywam się Kamil, mam dwadzieścia dziewięć lat i przez ostatnie pół roku mieszkałem z Olą w kawalerce

Kasia obudziła się w Bydgoszczy, bo w kuchni ktoś rozmawiał przyciszonym głosem. Zerknęła na budzik –

Do naszej rocznicy zostało czterdzieści minut, a ja stałam w sypialni w czerwonej sukience, tej samej

Do rezerwacji w restauracji na Wilczej zostało czterdzieści minut. Maria Konieczna stała przed lustrem