Kasia obudziła się w Bydgoszczy, bo w kuchni ktoś rozmawiał przyciszonym głosem. Zerknęła na budzik – dwudziesta trzecia pięćdziesiąt siedem. Adam. Z kim on może gadać o tej porze? Wstała, narzuciła szlafrok i podeszła do drzwi kuchni tak, żeby deska w korytarzu nie zaskrzypiała.
Mąż stał przy blacie, telefon przy uchu, drugą ręką kręcił łyżeczką w pustym kubku po herbacie, chociaż od dawna nie było w nim nic do miksowania. Mówił cicho, jakby pilnował, żeby słowa nie wyszły za drzwi.
– Jak to potwierdzicie na piśmie, to dawaj, bo my w to nie wchodzimy – usłyszała. – Odłożyliśmy sześć lat, nie zamierzam tego wsadzić w coś, co za trzy lata każą nam oddać za grosze.
Sześć lat. Ich sześć lat. Kasia oparła się o framugę i poczuła, jak w gardle robi się jej ciasno.
Odkładali pieniądze na mieszkanie od ślubu. Wynajmowali kawalerkę przy Gdańskiej za tysiąc siedemset złotych miesięcznie i oboje mieli dość płacenia komuś za cudze cztery ściany. Kredyt brali pod uwagę, oglądali nawet oferty w PKO i mBanku, ale po policzeniu odsetek Kasia machnęła ręką: – Dwadzieścia pięć lat płacić za coś, co i tak jest nasze dopiero na papierze? Nie, wolę uczciwie odkładać.
Adam się zgodził, chociaż w duchu wiedział, że to będzie dłuższa droga. Żyli z jednej pensji, drugą – jego z serwisu samochodowego przy Fordońskiej – wrzucali na konto oszczędnościowe. Kasia pracowała w rejestracji przychodni i dokładała swoje premie świąteczne. Przez sześć lat nie było wakacji za granicą, nie było nowego telefonu, kiedy stary jeszcze działał. Za to raz w roku, w Wigilię, otwierali wyciąg z konta i liczyli, ile brakuje.
Latem tego roku uzbierali czterysta dwadzieścia tysięcy złotych. Zaczęli przeglądać Otodom wieczorami, po kolacji, każde ze swoim laptopem na kolanach.
– Zobacz, dwa pokoje, kuchnia na dwanaście metrów, po remoncie – pokazywał jej ekran Adam.
– Ładne. A ja znalazłam coś na Fordonie, blisko przystanku tramwajowego – odpowiedziała.
Umówili się na obejrzenie czterech mieszkań w jeden weekend, wszystkie od prywatnych właścicieli. Pierwsze trzy zajęły im całą sobotę. Adamowi podobała się dwójka w Śródmieściu, Kasi – mieszkanie na Wyżynach, bo miała stamtąd piętnaście minut do pracy tramwajem. Kłócili się o sąsiadów zza ściany, którzy podobno się drą po nocach, o mężczyznę z dziwnym spojrzeniem na klatce, o właścicielkę, która przy pytaniu, czemu sprzedaje, spuściła oczy i powiedziała coś o przeprowadzce do Torunia.
Czwarte mieszkanie oglądali w niedzielę, na Szwederowie. Trzy pokoje, cena wyraźnie poniżej rynku. Właściciel, mężczyzna koło sześćdziesiątki, tłumaczył, że mieszka tam jego babcia, że remontu nie było od lat, ale że ma już swoje lokum w Inowrocławiu i nie chce czekać latami na kupca. Kasi ta trójka spodobała się od razu – trzy pokoje za taką cenę to była rzadkość. Adamowi jednak coś nie leżało – trzecie piętro bez windy, dojazd do pracy dłuższy o dwadzieścia minut, przedszkole dopiero za dwa bloki. Tego, czego wtedy nie powiedział Kasi, było więcej: kwota poniżej rynku nie dawała mu spokoju. Sprzedający, który tak się spieszy, zwykle coś ukrywa – albo w papierach, albo w samym budynku.
Wrócili do domu skłóceni, każde przy swoim zdaniu. Kasia poszła spać, mówiąc, że ma dość liczenia metrów i cudzych sąsiadów na jeden dzień. Adam został w salonie z telefonem, bo coś go gryzło, i napisał do kolegi z warsztatu, Roberta – jedynego, komu powiedział, ile dokładnie mają odłożone, bo pożyczył od niego kiedyś na koło zapasowe i się rozliczali. Robert zadzwonił po jedenastej, bo jego szwagier pracuje w wydziale geodezji i miał dla Adama informację o tej trójce na Szwederowie: budynek stał w planach pod rewitalizację z wywłaszczeniem części lokali pod poszerzenie ulicy. Dlatego właściciel się spieszył. Dlatego cena była tak niska.
Adam rozmawiał ściszonym głosem, bo nie chciał budzić Kasi wcześniej, niż będzie pewny faktów – żeby nie robić jej niepotrzebnej nadziei albo niepotrzebnego strachu.
I właśnie w tym momencie Kasia stanęła w progu kuchni.
– Z kim ty rozmawiasz o północy? – zapytała, a głos jej się łamał.
– Z Robertem. Chodzi o tę trójkę na Szwederowie.
– O północy? O mieszkaniu?
Nie odpowiedział od razu, i to milczenie, choć trwało może trzy sekundy, wystarczyło, żeby Kasia poskładała sobie inną historię.
– Sześć lat, Adam. Sześć lat ja przeliczam każdą złotówkę, a ty co – masz jakąś sprawę, o której nie mogę wiedzieć w dzień? Chowasz się z telefonem po nocy, ściszasz głos, kiedy myślisz, że śpię. Powiedz mi teraz, bo ja już nie wiem, co mam myśleć.
– To nie tak –
– Nie tak? A jak? Bo z tego miejsca, w którym stoję, wygląda to tak, że masz coś, czego się boisz powiedzieć mi rano, przy świetle, tylko musisz to załatwić po ciemku, szeptem, żebym nie usłyszała.
Adam poczuł, jak w nim coś się zacina – chęć, żeby powiedzieć, że to absurd, że przecież przez siedem lat nie dał jej powodu, żeby tak myślała, i że mogłaby mu chociaż na chwilę zaufać bez dowodu. Otworzył usta, żeby to powiedzieć ostro, ale zamiast tego wziął z szafki dwa kubki i zaczął nalewać wody na herbatę, bo ręce potrzebowały czegoś do robienia, a nie kolejnego zdania wypowiedzianego w gniewie.
– Siadaj – powiedział tylko. – Powiem ci wszystko, od początku, i będziesz miała czas zapytać o każde słowo.
Kasia usiadła, ale nie sięgnęła po kubek. Trzymała ręce na kolanach, jakby czekała, że w każdej chwili będzie musiała wstać i wyjść.
Adam opowiedział jej o telefonie od Roberta, o szwagrze z geodezji, o numerze działki, o planie zagospodarowania, o terminie konsultacji społecznych w urzędzie miasta za trzy tygodnie. Mówił po kolei, bez pomijania szczegółów, bo wiedział, że jedno niedopowiedzenie teraz zepsuje więcej niż cała ta noc.
Kasia długo milczała, kręcąc łyżeczką w kubku, którego nawet nie piła.
– To dlatego on tak się spieszył ze sprzedażą – powiedziała w końcu, cichszym już głosem. – Dlatego oczy spuszczał, kiedy pytałam o remont.
– Chciałem być pewny, zanim cię obudzę z tym w środku nocy. Nie chciałem cię straszyć, jeśli Robert się myli.
– A jeśli się nie myli?
– Właśnie się nie myli. Dlatego dzwonił tak późno – szwagier dopiero po pracy dostał do tego dostęp.
Kasia postawiła kubek na stole i przez chwilę patrzyła na parę, która nad nim jeszcze unosiła się i gasła.
– Przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłam.
– Nie przepraszaj. Ja bym pewnie myślał to samo, gdybyś ty szeptała komuś do telefonu po północy.
Rano zadzwonili do sprzedającego i zapytali wprost, czy wie o planowanej rewitalizacji ulicy. Zamilkł na chwilę, potem przyznał, że owszem, dostał pismo z urzędu jeszcze wiosną, ale liczył, że nikt nie będzie sprawdzał tak dokładnie. Odłożyli słuchawkę i tego samego dnia wrócili do ogłoszenia z Wyżyn – tego od prywatnej właścicielki, blisko tramwaju, gdzie sąsiedzi się drą po nocach, ale za to żaden urząd nie planował rozbierać budynku.
Dwa tygodnie później podpisali akt notarialny u notariusza przy ulicy Gdańskiej: pięćdziesiąt osiem metrów, dwa pokoje, czwarte piętro, cena trzysta osiemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Resztę oszczędności – trzydzieści pięć tysięcy – odłożyli na remont łazienki i kuchni. Kasia sama poszła do banku zamknąć wspólne konto oszczędnościowe i przelać wszystko na rachunek escrow prowadzony przez notariusza, żeby pieniądze nie leżały ani u niej, ani u niego, tylko czekały bezpiecznie na dzień podpisania.
W dniu odbioru kluczy stanęli oboje w pustym mieszkaniu na Wyżynach, Adam z teczką dokumentów pod pachą, Kasia z telefonem, na którym sprawdzała, czy przelew ze rachunku escrow już przeszedł na konto sprzedającej. Za oknem przejeżdżał akurat tramwaj numer dziesięć, ten sam, którym miała jeździć do pracy.
– Sześć lat – powiedziała, patrząc na puste ściany.
Adam nic nie dodał. Wyjął z kartonu doniczkę z bzem, który Kasia przywiozła jeszcze z wynajmowanej kawalerki przy Gdańskiej, i postawił go na parapecie, tam, gdzie popołudniowe słońce padało najdłużej.
