Karolina Wesołowska zrozumiała w wieczór pierwszej rocznicy ślubu, że piętnaście lat czekania miało cenę: sto dwadzieścia tysięcy złotych i mieszkanie przy ulicy Grunwaldzkiej w Poznaniu, zapisane wyłącznie na jej nazwisko.
Poznali się w liceum przy tej samej Grunwaldzkiej, w klasie o profilu biologiczno-chemicznym, gdzie Marcin Dobrowolski siadał w ostatniej ławce i podpowiadał jej na klasówkach z chemii. Miała szesnaście lat, kiedy pierwszy raz pocałowali się na balkonie mieszkania jej babci, z widokiem na komin elektrociepłowni i sąsiadów wieszających pranie. Piętnaście lat później ten sam widok trwał niezmiennie za oknem kuchni, kiedy stała przy parapecie i czekała, aż on w końcu się oświadczy.
Każde Boże Narodzenie, każde walentynki, każde urodziny — patrzyła na jego dłonie, licząc, czy w kieszeni kurtki nie ma czegoś twardego i małego. Nie było. Marcin miał na to odpowiedź gotową jak wyuczoną formułkę:
— Karolina, obrączka to nie priorytet. Odkładam na mieszkanie, żeby zacząć jak ludzie, nie na kredycie po same uszy.
Odkładał dziesięć lat.
Jej koleżanka z pracy w przychodni, Agata, wyszła za mąż w ciągu roku znajomości. Młodsza siostra Karoliny urodziła już drugie dziecko. A na Wigilii u ciotki, przy karpiu i barszczu z uszkami, wujek Zenon rzucił półgłosem, że Karolina to „ta panna, co czeka i czeka, a zegar tyka". Śmiech przy stole, ktoś dolał bimbru domowej roboty, temat zmieniono.
Ona jednak wierzyła. Bo to był Marcin — chłopak, z którym jadła pierwszą w życiu pizzę z ananasem pod klatką schodową, kiedy padał deszcz i nie było parasola. Więc kiedy w zeszłym roku, w restauracji nad Wartą, uklęknął przy stoliku z pierścionkiem kupionym — jak się później okazało — na raty w lombardzie na Świętym Marcinie, rozpłakała się tak, jakby dostała coś, na co czekała całe życie. Uwierzyła, że wszystkie te „jeszcze nie teraz" prowadziły właśnie tutaj.
W piątek minął rok od ślubu.
Ugotował rosół i kotlet schabowy — jej ulubione danie z dzieciństwa, o czym akurat zapomniała, że mu kiedyś o tym opowiadała. Zapalił dwie świece z Ikei, pocałował ją w czoło i poprosił, żeby nalała wino, bo on „wskoczy się przebrać w coś ładniejszego".
Poszła boso po panelach do sypialni, uśmiechnięta, z butelką w ręku. Przy uchylonych drzwiach zatrzymała się, bo usłyszała jego głos — inny, twardszy, jakiego nigdy nie używał wobec niej.
— Tak, ona przez te wszystkie lata nic nie kumała. Udaję od liceum. Dzisiaj to się w końcu domknie.
Kolana jej zmiękły, oparła się o framugę. Miał rację — naprawdę nic nie wiedziała. Nie wiedziała, co planował. Nie rozumiała, jak zamierzał ją w to wciągnąć. Nie potrafiła sobie wyobrazić, po co dziesięć lat udawał miłość.
Ale potrzebowała odpowiedzi. Więc otarła twarz rękawem bluzki, wróciła do kuchni i wymusiła na ustach uśmiech, kiedy wszedł. Trzymał coś za plecami. W tej samej chwili pod oknem zaskrzypiały hamulce samochodu. Zaraz potem ktoś zapukał do drzwi.
— Śmieszne — powiedział Marcin, nie ruszając się z miejsca. — Naprawdę myślałaś, że zostałem z tobą z miłości?
Otworzyła drzwi. W progu stała kobieta w płaszczu przemoczonym od deszczu, z teczką dokumentów przyciśniętą do piersi — Beata Kalinowska, notariuszka z kancelarii przy placu Wolności, u której Karolina rok temu podpisywała akt notarialny na mieszkanie po babci.
— Przepraszam za spóźnienie — powiedziała Beata, otrzepując parasol. — Panie Dobrowolski, przywiozłam dokumenty, o które pan prosił. Przepisanie udziału w nieruchomości wymaga jednak podpisu obu małżonków, tłumaczyłam to panu już trzy razy przez telefon.
I wtedy Karolina zrozumiała całość układanki. Marcin od miesięcy próbował namówić notariuszkę, żeby przygotowała akt darowizny połowy mieszkania na jego nazwisko — mieszkania, które Karolina odziedziczyła po babci jeszcze przed ślubem i które, zgodnie z prawem, zostawało jej majątkiem osobistym. Nie mógł tego zrobić bez jej podpisu. Dlatego czekał piętnaście lat, zanim się oświadczył — potrzebował ślubu, żeby w ogóle mieć jakikolwiek argument do rozmowy z prawnikiem od nieruchomości. I dlatego dzisiejszy wieczór, świece, kotlet schabowy — to miała być kolacja, po której ona, rozczulona rocznicą, podpisze wszystko bez czytania.
— Marcin — powiedziała tonem tak wyprutym z emocji, że sama go u siebie ledwo rozpoznała. — Powiedz pani notariusz, co miałam dzisiaj podpisać.
Zamilkł. Beata przenosiła spojrzenie między nim a nią, aż na jej twarzy odmalowało się zrozumienie, że coś tu nie gra.
— Pani Karolino — odezwała się ostrożnie — czy pani wie, o czym w ogóle mowa?
— Teraz już wiem — odpowiedziała. — I nie podpiszę niczego.
Marcin próbował się jeszcze śmiać, mówić, że to „nieporozumienie", że chciał tylko „uporządkować sprawy rodzinne, bo tak wypada, kiedy się jest małżeństwem". Ale Beata, kobieta po czterdziestce z dwudziestoletnim stażem w zawodzie, zamknęła teczkę i powiedziała twardo:
— Bez zgody i pełnej świadomości drugiej strony żaden akt się w mojej kancelarii nie odbędzie. Dobranoc państwu.
Drzwi się zamknęły. Zostali sami, wśród dopalających się świec i zimniejącego rosołu.
Karolina nie krzyczała. Poszła do sypialni, wyjęła z szuflady teczkę z dokumentami mieszkania — akt notarialny, wypis z księgi wieczystej, wszystko, co od śmierci babci trzymała osobno, w kopercie podpisanej jej własnym imieniem. Położyła teczkę na stole między nietkniętymi kieliszkami wina.
— Jutro rano idę do adwokata przy ulicy Św. Marcina — powiedziała. — Zmienię zamki, zanim wrócę z pracy. Twoje rzeczy zostawię u portiera.
— Karolina, poczekaj, to nie tak wyglądało…
— Piętnaście lat czekałam na pierścionek — przerwała mu, zapinając kopertę. — Nie będę czekać ani dnia dłużej na to, żebyś przestał kłamać.
Wyszła z kuchni, zgasiła jedną świecę palcami, drugą zostawiła płonąć — bo przestało jej zależeć, czy dom się spali od resztki wosku, czy dotrwa do rana. Zabrała kluczyki od samochodu, telefon i teczkę, i pojechała do siostry na Jeżyce, gdzie tego wieczoru spała na starej rozkładanej kanapie, zasypiając bez pytania, kiedy wreszcie dostanie to, na co czekała.
