Zawsze wydawało mi się, że moja rodzina jest normalna, a nawet bardzo szczęśliwa: mama i ojciec szaleją za sobą mimo, że oboje po pięćdziesiątce. Wciąż się kochają tak, jakby mieli po kilkanaście lat. Ojciec zawsze po pracy odbiera mamę, często wręcza jej kwiaty, zabiera na spacery, zdarza się także, że zabiera ją na kolację lub do kina. Patrząc na ich relację od dzieciństwa marzyłam o tym, aby mieć taką samą rodzinę. Moi rodzice w ogóle się ze sobą nie kłócą. Są nierozłączni – gotują razem, a czasem wyjeżdżają na weekendy. Zawsze mówili, że wyjeżdżają do przyjaciół, ale przyjaciółka brata pracuje w hotelu za miastem, który nasi rodzice często odwiedzają. Organizują tam sobie romantyczne wieczory z winem i świecami.
Wydawałoby się, że to nie rodzina, ale ideał. Niedawno jednak poznałam prawdziwą historię naszej rodziny.
Okazuje się, że moja najstarsza siostra (w sumie jest nas troje, a ja z rodzeństwa jestem najmłodsza) nie jest biologiczną córką naszego ojca. Mama ją urodziła, a rok później ojciec dziecka odszedł. Całkiem zniknął z dnia na dzień, chociaż nawet gdyby został, to nic dobrego by z tego nie wyszło, bo ciągle się kłócili i wyzywali. Mama zniszczyła dla niego relacje z rodziną, porzuciła studia i wyjechała do innego miasta. Okazało się jednak, że wszystko to na nic, bo facet nie był jej po prostu godny. Mama musiała sama w obcym mieście wychowywać moją siostrę bez grosza przy duszy i nie mając nikogo bliskiego przy sobie. Siostra miała już półtora roku, gdy mama poznała mojego ojca. W tym czasie dostała pracę w żłobku, tam też dostała miejsce dla swojego dziecka.
Kiedy mąż zostawił mnie w szóstym miesiącu ciąży, mój świat się zawalił
Mój ojciec pracował tam jako złota rączka i tak się poznali. On od razu się zakochał. Mówi, że nie mógł bez niej żyć i miesiąc po tym, jak się spotkali, on się jej oświadczył mama zgodziła się – samej z dzieckiem było jej ciężko, a facet wydawał się nienajgorszy. Zabrał mamę z siostrą do siebie mimo, że ludzie go wyszydzali – wtedy wziąć sobie pannę z dzieckiem za żonę to był wielki wstyd. Ojciec mimo tego zrobił wszystko, by z nią być. Mama jednak mówiła od samego początku, że go nie kocha.
Ojciec wiedział o tym i ponoć powtarzał „przywiąże się, to pokocha” i miał rację. Mama wyszła za niego z wdzięczności, ale w końcu zakochała się i odnalazła w nim swój sens życie. W końcu zbudowali piękną rodzinę, w której wszystkie dzieci są kochane. Czasami miłość nie musi być obecna od samego początku, aby zbudować coś pięknego.