Wracałam z delegacji, a wagon był prawie pusty. Tuż przed odjazdem do mojego przedziału weszła starsza pani. Ewidentnie rzadko podróżowała pociągami, bo po wejściu zaczęła bezradnie się rozglądać, próbując zorientować się, co robić dalej.
Pomogłam jej włożyć bagaż na półkę. Spojrzała na mnie z wdzięcznością i przedstawiła się:
– Nazywam się Natalia Grzegorzewska. Dziękuję za pomoc, dawno już nie podróżowałam pociągiem, w ogóle nigdzie…
Przedstawiłam się i, chcąc podtrzymać rozmowę, zapytałam, dokąd się wybiera. Kobieta smutno się uśmiechnęła, a po chwili odpowiedziała:
– Jadę do córki, wnuczki i prawnuczki…
Chciała się wygadać, a ja nie miałam nic do roboty, więc zaczęłam jej słuchać. Jej historia była dosyć smutna, ale i przy okazji bardzo pouczająca.
Natalia Grzegorzewska wychowywała swoją córkę samotnie. Z mężem nie dogadywała się, jak sama mówiła, z powodu swojego ciężkiego charakteru. Córka odziedziczyła po niej ten sam charakter, co już w wieku nastoletnim prowadziło do wielu konfliktów. Po ukończeniu szkoły, córka, na złość matce wyszła od razu za mąż. Natalia oświadczyła, że nie pomoże im ani groszem, więc młodej parze nie było łatwo. Po kilku latach córka urodziła dziewczynkę, ale Natalia nawet jej nie złożyła z tej okazji życzeń i nie odwiedziła w szpitalu.
Drobne kłopoty finansowe nie pomagały w relacjach młodej rodziny. Po roku Kasia, córka Natalii, została sama z małym dzieckiem. Bez pomocy matki starała się radzić sobie sama. Ponownie wyszła za mąż, ale i ten związek nie był udany – nowemu mężowi dziecko było obojętne. Kiedy córka mogła już pójść do przedszkola, Kasia postanowiła przeprowadzić się do innego miasta, gdzie znalazła pracę z zapewnionym mieszkaniem. Nie powiedziała o tym matce, spakowała się i wyjechała.
Lata mijały, a Natalia zrozumiała, że poza córką i wnuczką nikogo nie ma. Przez policję udało jej się odnaleźć córkę i napisała do niej list. Odpowiedź ucieszyła ją i zmartwiła jednocześnie – cieszyła się, że Kasia odpowiedziała, ale zdała sobie sprawę, że przez te lata oddaliły się od siebie.
Krok po kroku, odbudowywały relację poprzez listy, starając się znaleźć wspólny język. Wnuczki Natalia nie znała, a i wnuczka nie znała babci. W ostatnim liście Kasia napisała, że Natalia została prababcią i zaprosiła ją do siebie, by poznała wnuczkę i prawnuczkę.
Tak więc Natalia wybrała się w podróż. Opowiadała, że żałują z Kasią, że tak długo nie mogły przełamać swoich ambicji i nie rozmawiały, a straconego czasu nie da się odzyskać. Słuchałam jej i myślałam o mojej mamie. Choć nasze relacje nie były tak dramatyczne, rzadko ją odwiedzałam. Uświadomiłam sobie, że ona też się starzeje, a ja tracę radość spotkań i rozmów.
Kiedy pociąg dojechał do stacji końcowej, pomogłam Natalii wyjść z wagonu, a na peronie czekały na nią córka, wnuczka i prawnuczka. Ich spotkanie było ciepłe i wzruszające.
Ja potem zadzwoniłam do mamy i powiedziałam, że za tydzień wezmę urlop i przyjadę do niej na całe dwa tygodnie. Mama nie spodziewała się takiej niespodzianki, chyba nawet się wzruszyła i powiedziała, że bardzo się cieszy i będzie na mnie czekać.
