Mam na imię Jola i jestem członkinią komitetu rodzicielskiego w jednym z lepszych przedszkoli w mieście. W naszej grupie jest 25 dzieci, a ich rodzice za każdym razem, kiedy trzeba się na coś złożyć narzekają i skarżą mi się, a nawet wyrażają oburzenie, jakbym chciała od nic nie wiadomo jakich pieniędzy. Ci rodzice sprawdzają mnie, wypytują i urządzają wręcz swoje prywatne śledztwo, na co idą te zbierane pieniądze, tak jakbym co najmniej chciała je zagarnąć dla siebie.
Nie rozumiem, dlaczego współcześni rodzice tak bardzo mają gdzieś to, w jakich warunkach będą uczyć i bawić się ich dzieci. Dla zobrazowania podam przykład: ostatnio zbierałam pieniądze na nowe zabawki i książki ponieważ to, co jest w przedszkolu, jest już zniszczone i zużyte. Zbierałam po 40 złotych, może to nie dużo, ale też pewnie dla niektórych też nie mało. Dzieciaki chodzą do przedszkola mniej więcej po trzy lata, więc to jednorazowa inwestycja, ale na dłużej. Koniec końców jednak aż połowa rodziców nie dała żadnych pieniędzy, żałując jednocześnie na własne dzieci. Ale ile jeszcze wyzwisk usłyszałam pod moim adresem, jakbym ich okradała w biały dzień!
Teraz zbieram śmieszną kwotę, bo zaledwie po 20 zł od osoby na naprawę huśtawek na placu zabaw. Każdy z rodziców jednak zamiast zapłacić, wysuwa roszczenia i po prostu nie chce dać ani grosza. Rozumiem, ktoś może nie mieć pieniędzy, wtedy nie płaci. Jednak większość z nich ma pieniądze, ale po prostu są skąpi! Jeszcze gdyby chcieli pomóc jakoś inaczej, np. naprawiając i malując huśtawki, ale nie – twierdzą, że nie mają czasu, więc ani się nie składają na dany cel, ani nic z tym dalej nie robią.
Mam dość ciągnięcia tego wszystkiego na swoich barkach, bo nikt nie czuje żadnej wdzięczności. Niech dzieciaki chodzą więc do marnego przedszkola, skoro rodzice nie potrafią wydać pieniędzy dla dobra własnego dziecka!
