Moje życie dopiero się zaczyna, bo jestem jeszcze młoda i powinnam cieszyć się życiem, ale ja już mam go dość i nie chcę męczyć się dalej z takim problemem.
Każdego ranka nienawidzę siebie jeszcze bardziej niż dnia poprzedniego. Piszę to anonimowo, ale i tak wstyd mi się przyznać, że jako dorosła kobieta cierpię na nocne moczenie się. Przecież to zdarza się u dzieci, a nie u normalnych, dorosłych ludzi!
To trwa już bardzo długo i oczywiście wszystko zaczęło się jeszcze w dzieciństwie. Do 7 roku życia rodzice mi mówili, że tak się dzieje i nie należy się tym martwić, bo to u dzieci po prostu się zdarza. Nie poszli ze mną do lekarza nawet potem i znowu próbowali to jakoś wytłumaczyć. Tak też dotrwałam do 16 roku życia i wówczas powoływali się na fakt, że to wszystko było pewnie spowodowane nerwami związanymi ze zmianą szkoły i ogólnym stresem. Już wtedy byłam załamana, ale to rodzice, starsi, mądrzejsi ludzie, więc dlaczego miałabym im nie wierzyć. W dodatku powtarzali, że syn ich przyjaciół zmagał się z tym samym i ot, potem samo przeszło, jakby ręką odjął. Teraz mam 18 lat, nic samo nie przeszło, a ja wstydzę się iść do lekarza. Niby już jestem „dorosła”, ale przez to wszystko czuję się jak małe dziecko.
Ograniczyłam picie wody i doszło do tego, że piję połowę szklanki wody na dzień, chociaż to i tak nic nie pomaga. W dodatku zbliża się lato i boję się, że odwodnię się i skończy się to dla mnie jeszcze gorzej. Radzę sobie jednak jak mogę, bo dzięki temu przespałam już dwie noce bez moczenia.
Nie wiem, co teraz zrobić. Mam wrażenie, że gdyby rodzice tego nie zaniedbali, mogłabym żyć normalnie, a tak zostałam sama z tak mocno krępującym problemem.
