Z mężem mamy dwoje dorosłych dzieci. Jesteśmy szczęśliwą rodziną i z mężem tworzymy silne małżeństwo. Jednak 6 lat temu wydarzyło się coś, co podzieliło nasze życie na „przed” i „po”.
Nasza starsza córka rozwiodła się ze swoim pierwszym mężem i krótko potem wyszła za mąż za swego kochanka, któremu urodziła syna. Mój mąż nie mógł tego zrozumieć i zaakceptować, a jego relacja z córką praktycznie od tego momentu nie istniała. Dla niego to ogromna plama na honorze i wstyd, dlatego nie zamierzał tego popierać.
Mąż nie poznał swojego nowego zięcia i nawet nie wpuścił go za drzwi, kiedy ostatnio córka chciała nas odwiedzić. Wnuka też nie chce widzieć i uważa, że zarówno on, jak i nowy zięć to nie jest tego rodzina. Ja sama mam kontakt z córką i przyjeżdżam do niej, aby spędzić czas z wnukiem. W ogóle kocham ich wszystkich i próbuję zaprowadzić pokój w rodzinie, ale bezskutecznie.
Córka strasznie się tym wszystkim martwi i płacze. Próbowałam wyjaśnić mojemu mężowi, że nie może skreślać jej przez jeden błąd, ale on nawet nie chce mnie słuchać. Zdrada to dla niego ostateczność i zdania nie zamierza zmieniać, a tym bardziej podejścia do swojej córki, która dopuściła się takiego wstrętnego czynu.
Dwa lata po drugim ślubie córki ożenił się także syn. Teraz mamy też wnuczki, a do tego bliźniaczki. Mąż po prostu je uwielbia i za nimi szaleje, ale jego wnuk dla niego nie istnieje i nie akceptuje go pod żadnym względem, tak samo jak i zięcia.
Myślę, że powodem takiego jego zachowania nie są tylko jego zasady moralne. Po pierwsze, mąż i jego siostra zostali porzuceni przez własną matkę, gdy byli dosyć mali, a on sam od najmłodszych lat musiał zajmować się swoją młodszą siostrą i schorowaną babcią. Robił ,co mógł, aby dać im wszystko, czego potrzebują. Potem było jego pierwsze nieudane małżeństwo, żona zdradziła go ze swoim szefem i rozwiedli się.
Wiele lat później mąż nawet nie pojawił się na jej pogrzebie, tak bardzo żal do niej był żywy. Dla męża są to wszystko traumy z przeszłości. Ja mam z córką kontakt, ale mąż zachowuje się powściągliwie, chłodno i trzyma się z dala od córki i jej rodziny. Dla niej to wszystko jest bardzo trudne i bolesne, ale niczego nie możemy zmienić.
Prawdę mówiąc, mam takie same poglądy jak mój mąż i nowy zięć mi się nie podoba. To jednak moja córka, więc pogodziłam się z jej wyborem i kocham wnuka, więc co mam zrobić? Chciałabym przekonać męża do tego, że nie może ciągle żyć żalem i gniewem, ale nie wiem, czy to w ogóle możliwe.
