Mimo tego, że to nigdy nie było moim marzeniem, w kończu się ożeniłem. To było już dosyć dawno temu, ale mój syn wciąż przypomina mi tamto wydarzenie. Niestety, syn teraz przypomina sobie o mnie tylko wtedy, kiedy potrzebuje pieniędzy. Ja z żoną byłem tylko 2 lata w małżeństwie, a potem się rozwiedliśmy. Od tego czasu już z nikim nie chciałem się wiązać.
Wtedy pamiętam, że moja żona miała przyjaciółkę Darię. Razem uwielbiały dyskoteki, hałaśliwe towarzystwo i picie alkoholu. Robiły to mimo tego, że w domu czekały na nich dzieci. Nie lubiłem tej jej przyjaciółeczki ani wtedy, ani nie polubiłbym jej na pewno teraz. Rzecz w tym, że ona miała także syna o 5 lat starszego od mojego Filipa. Zawsze lubiłem Maksa – był kulturalny, dużo czytał i umiał logicznie oraz analitycznie myśleć. Często dawałem mu puzzle, które składał w 15 minut, a mnie zajęło to 3 dni. Maks miał jedną cechę charakterystyczną – był autystyczny. Dla mnie osobiście był pierwszą taką osobą w moim otoczeniu i wtedy jeszcze nie wiedziałem, jacy są Ci ludzie. Byłem tym tak bardzo zainteresowany, że zacząłem czytać na ten temat więcej.
Wiele rzeczy stało się dla mnie jasnych po obejrzeniu filmu na temat autyzmu. Wynikło z niego, że autyzm nie jest chorobą, jak wielu uważało, ale swoitą, ludzką cechą. Ci ludzie są tacy sami jak my, tylko potrzebują innego podejścia i to wszystko. Niestety, od dzieciństwa jego głupia matka ciągała go po różnych lekarzach, wróżkach i uzdrowicielach z nadzieją, że w końcu będzie „taki jak wszyscy”. Daria wierzyła, że jej syn był dla niej karą, ale nawet nie próbowała niczego zmienić w swoim okropnym stylu życiu. Osobiście powiedziałem jej wprost, że karą dla niej jest brak mózgu, a nie jej syn.
To, czego matka Maksa nie mogła znieść, to fakt, że nigdy nie patrzył jej w oczy, kiedy do niego mówiła. W takich momentach po prostu wściekała się i krzyczała na niego jak szalona. Nie mogła zrozumieć, że dziecko ją słyszy i wszystko rozumie, a po prostu na nią nie patrzy. Pamiętam, kiedy Maks miał pięć lat, Daria z synem przyszli do mojej pracy. Musieli kupić farbę do malowania ścian, a ja w tym czasie z moim kolegą z pracy próbowaliśmy obliczyć, ile płytek klient potrzebował do swojej łazienki. Z chłopakami zgodziliśmy się, że klientowi potrzeba 128 mkw., a syn Darii spojrzał na kartkę i stwierdził, że wystarczy 97. Kto mu wtedy uwierzył? Nikt, ale gdy potem jeszcze raz to obliczyliśmy byliśmy zaskoczeni, bo miał rację. Ależ on miał mózg!
Szczerze chciałem pomóc Maksowi. Znalazłem liceum w Warszawie, gdzie uczyły się takie wyjątkowe dzieci. Miesiąc później dostałem od nich odpowiedź, że mogę przyjechać, byli gotowi go przyjąć, ale był warunek. Przez pierwszy rok mama chłopaka musiała by być w pobliżu, a potem Maks mógł tam mieszkać i uczyć się sam. Ta szalona matka odmówiła i pozbawiła swojego syna takiej szansy.
Dobrze, że jej siostra była dużo mądrzejsza. Namówiłem ją, żeby przejęła opiekę i wyjechała z siostrzeńcem do Warszawy. Zapłaciłem. za wszystko. Nie wiem dlaczego, ale bardzo chciałem, żeby ten chłopiec miał szczęśliwą przyszłość.
Jak to się skończyło? Siostra Darii wyszła tam za mąż, ma cudowną rodzinę, a Maks wyjechał do Nowego Jorku i tam pracuje w jednej z lepszych firm.
