Mam 40 lat, jestem żonaty i mam małe dziecko. Dla większości z was ta historia wyda się banalna, ale dla mnie jest bardzo ważna. Nie mogę jej nikomu opowiedzieć, dlatego postanowiłem wyznać ją tutaj anonimowo.
Od pół roku mam romans z 20-letnią dziewczyną. Proszę, nie myślcie o mnie jak o naiwnym mężczyźnie lub kimś ze słabą wolą. Wszystko wydarzyło się zupełnie przypadkowo, nie szukałem romansu i odskoczni od małżeńskiego życia. Prawda jest taka, że jestem w niej szaleńczo zakochany!
Poza tym, że jest bardzo piękna, ma również wspaniałą duszę i jak na swoje lata, jest niezwykle dojrzała. Mogłaby mieć każdego mężczyznę, ale wybrała właśnie mnie i czuję się z tego powodu niesamowicie szczęśliwy.
Z całą swoją bezczelnością Jacek przyznał: „Kocham inną, ale kocham też Ciebie!”
Wiem, że nie mamy przed sobą przyszłości, nie mogę jej dać tego, czego pragnie, ale chcę przeżyć tę miłość, chcę cieszyć się z nią każdą chwilą. Chcę ją przytulać, całować i wykrzyczeć całemu światu, że ją ubóstwiam! Już na samym początku wyznałem jej, że jestem żonaty. Wie o mnie wszystko i uważam, że tak powinno być. Powiedziałem jej, że nigdy nie opuszczę mojej żony, ponieważ dbam o nią i nasze dziecko. Jestem zamożnym mężczyzną, ale wiem, że moja prawdziwa miłość nie jest ze mną dla pieniędzy – po prostu to czuję.
Gdybym powiedział, że czasem nie odczuwam poczucia winy, skłamałbym. Czuję się winny, ale ją kocham i bez względu na to, jak egoistycznie to by nie brzmiało, będę żył swoim życiem tak, jak chcę.
Od czasu do czasu zadaję sobie pytanie, gdzie zniknęła miłość, którą kiedyś czułem do żony. Tak, szanuję ją, przyzwyczaiłem się do niej, ale już jej nie kocham. Nie szukam usprawiedliwienia, po prostu chciałem to z siebie wyrzucić.
