– Dlaczego miałoby tak być? Kupcie razem, bo jak on teraz kupi to mieszkanie sam, to po rozwodzie zostaniesz z niczym, zobaczysz!

Kiedy powiedziałam mamie, że mój chłopak chce kupić mieszkanie na kredyt, była zaskoczona:

– Dlaczego sam chce kupować? Kupcie razem po ślubie, a nie teraz. A co, nie podoba mu się już to dwupokojowe mieszkanie, w którym teraz mieszkacie?

Mieszkanie, w którym mieszkaliśmy przez ostatnie sześć miesięcy, było naprawdę całkiem niezłe – miało doskonały rozkład, było funkcjonalne, a do tego niemałe. Należało kiedyś do mojej ciotki, czyli siostry mojej mamy, ale gdy ciotka zmarła, moja mama je odziedziczyła. Tak, formalnie jeszcze nie było moje, ale czułam się tam jak u siebie bo wiedziałam, że mamie mogę zaufać i przecież nas nie wyrzuci. Mojemu chłopakowi taki układ się jednak nie podobał i powiedział, że chce kupić mieszkanie, bo nie zamierza mieszkać we własności swojej przyszłej teściowej.

Mama miała rację. Jeśli Aleks teraz kupi mieszkanie, to będzie należało tylko do niego, a w przypadku rozwodu po prostu wyrzuci mnie za drzwi z moimi rzeczami. Oczywiście głupio jest patrzeć w przyszłość tak negatywnie, ale nigdy nie wiadomo, co się wydarzy i najlepiej przygotować się na wszystko.

Nie wiem, dlaczego Aleks nie chciał poczekać do ślubu, abyśmy już jako małżonkowie zaciągnęli kredyt hipoteczny, ale postanowiłam się tego dowiedzieć i wieczorem rozpoczęłam rozmowę z moim chłopakiem, a w zasadzie to już z moim narzeczonym.

Jedynym miejscem, gdzie z córką „odpoczywałyśmy” przez pięć lat, była działka moich teściów. A to wszystko wina męża!

– Wiesz, wydaje mi się, że za bardzo spieszysz się z kupnem mieszkania. Oczywiście, to Twoje pieniądze i od Ciebie zależy, jak je wykorzystasz, ale skoro zamierzamy się pobrać, to powinieneś wziąć pod uwagę także moją opinię.

Aleks napiął się:

– Co, gadałaś już z mamusią?

Domyślił się, bo moja mama często wtrącała się w nasz związek, czasami sama się przez to denerwowałam, jednak tutaj miała rację. Zdawałam sobie sprawę, że rozmowa będzie trudna i próbowałam jakoś delikatnie z nim o tym rozmawiać, ale nie wyszło.

Przez cały wieczór intensywnie omawialiśmy tę kwestię i Aleks uparcie twierdził, że chce kupić od razu mieszkanie, a ja tłumaczyłam mu, dlaczego uważam to za błąd i że też mam coś do powiedzenia. W końcu udało mi się go przekonać i doszliśmy do wniosku, że oboje złożymy się po połowie na wkład własny.

Co do mojej mamy, to oczywiście Aleks ciągle ma jej za złe, że wtrąciła się także w tę kwestię, więc relacja między nimi jest napięta, ale mam nadzieję, że kiedyś będą odnosić się do siebie normalnie.