Szczerze mówiąc to nie lubię ludzi, którzy nie potrafią robić niczego więcej, niż tylko żebrać. Zwłaszcza nie podoba mi się to u tych, którzy tak naprawdę nie potrzebują dodatkowej pomocy, a znaleźli sobie w tym tylko sposób na to, by utrzymywać się na koszt innych. Mogliby zapewne też uczciwie uzyskać podobną pomoc, ale oni wolą kłamać i kombinować.
Pewnego dnia spacerowaliśmy z żoną po parku. Niedaleko ławek znajduje się niewielki kościółek, przy którym zawsze gromadzą się różni żebracy. Życzliwi parafianie dają im pieniądze. Ci bezdomni nie są jakoś szczególnie bezczelni, więc nie ma na nich żadnych skarg i ludzie im pomagają.
Tym razem jednak na jednej z ławek zauważyliśmy także przyzwoicie ubrane starsze kobiety. Były ubrane odświętnie i elegancko, ale to nie powstrzymało ich od żebrania o pieniądze. Zażądały pomocy finansowej z taką miną, jakby wszyscy wokół byli im to winni, chociaż same nie wyglądały na biedne i nieszczęśliwe.
Nie ugotuję już więcej żadnego obiadu, bo mąż i tak wyniesie go po cichu do teściowej
– Daj mi trochę pieniędzy! Kupię sobie za to trochę jedzenia! – usłyszałem nagle ich żądanie, kiedy ich mijaliśmy.
Ich prośba mnie rozgniewała, ale po prostu jto zignorowałem.
Jestem pewien, że nie prosi o pieniądze na żywność i lekarstwa. Być może chce gdzieś wyjechać lub spłacić pożyczkę, którą zaciągnął na nią pijany syn albo ona sama. Powody dla których to robi nie są jednak najważniejsze. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że im w ogóle nie jest wstyd i wzrokiem pełnym bezczelności wypatrują na tych, którzy powinni natychmiast dać im pieniądze.
Jeśli chodzi o mnie, to przekazuję pieniądze tylko zweryfikowanym organizacjom charytatywnym. Jestem przekonany, że niosą pomoc tym, którzy jej naprawdę potrzebują, natomiast pomaganie żebrakom uważam za głupi pomysł, zwłaszcza w takich przypadkach.
Ci, którzy będą potrzebowali pomocy, zwrócą się do odpowiednich fundacji i władz, a nie będą siedzieć na ławce i rozkazywać przechodniom.
Zgadzacie się ze mną?