Wracaliśmy z żoną samochodem do domu. Droga była długa, więc aby nie było nam nudno, postanowiliśmy zagrać w taką naszą grę, którą nazywamy „miasta”. Polega ona na tym, że losujemy w głowie literę i musimy wymyślić jakieś miasto z dowolnego kraju, którego nazwa rozpoczyna się na tę literę. Przez pierwsze kilka minut wszystko było w porządku, ale potem żona zaczęła wariować.
– Miasto na literę „Y”? Cholera, nie pamiętam – powiedziała.
– Chcesz podpowiedź? – spytałem.
– Nie, sama sobie przypomnę – odpowiedziała żona i kontynuowała drapanie się po głowie.
I tak po takiej długiej ciszy zasugerowałem jej miasto, którego nazwa rozpoczyna się na tę literę, co ją wkurzyło, ale jakoś się uspokoiła i bawiliśmy się dalej. Żona w każdej swojej kolejce zwlekała coraz bardziej z odpowiedzią, co z kolei mnie denerwowało i zaczynałem jej trochę podpowiadać, a nawet odpowiadać za nią.
Moja żona obraziła się na mnie za to, że nie pozwolę jej pomyśleć, tylko się tak wyrywam. Obiecałem jej, że już tego nie zrobię, ale było już za późno – moja żona wkurzyła się na dobre.
– Zatrzymaj samochód, wychodzę! – zażądała.
– Uspokój się, po co się tak obrażać z powodu głupiej gry? – próbowałem ją uspokoić.
– Powiedziałam, zatrzymaj samochód! – krzyknęła.
Zatrzymałem auto i moja żona wyszła. Pewnie myślała, że będę czekał, a ja pojechałem dalej. Skoro tak chciała, to co miałem zrobić. Zostało nam już do domu 8 km, więc tyle byłaby w stanie przejść. Dwie minuty później zadzwoniła do mnie i zapytała: „jesteś głupi? Dlaczego zostawiłeś mnie samą przy pustej drodze?!”. Musiałem po nią wrócić. Ach te kobiety!