Kilka lat temu do domu obok wprowadził się nowy sąsiad, miał na imię Kamil.
Szybko się zaprzyjaźniliśmy. Kamil był sympatyczny i pomocny, a w związku z tym, że mieszkał sam, to często dotrzymywaliśmy mu towarzystwa i albo wpadaliśmy do niego, albo on do nas. Moja żona zawsze była duszą towarzystwa, więc nie wydawało mi się dziwne, że nawiązała z Kamilem taki dobry kontakt.
Jakiś czas później żona zaszła w ciążę. Byliśmy naprawdę szczęśliwi, bo planowaliśmy powiększenie rodziny. Zauważyłem jednak jakąś dziwną zmianę w zachowaniu mojej Darii, bo w pierwszym trymestrze ciąży stała się jakaś opryskliwa, a nawet wręcz agresywna względem Kamila.
Nie chciała go już zapraszać do nas, nie odpowiadała na jego przywitania, a czasami nawet krzyczała, gdy ten, chociażby spojrzał w jej stronę. Próbowałem znaleźć przyczynę tego jej dziwnego zachowania, ale ona ciągle tłumaczyła wszystko tym, że hormony buzują i stąd takie jej reakcje.
Cała prawda wyszła na jaw dopiero po porodzie. Tego dnia żona poszła niby wynieść śmieci, ale słyszałem, że ktoś do niej wcześniej dzwonił. Coś mi podpowiedziało, żebym za nią poszedł. Na zewnątrz usłyszałem znajome głosy.
W pobliżu śmietnika Kamil kłócił się z moją Darią. Nie słyszałem ich całej rozmowy, ale nie musiałem. Jej końcówka mi wystarczyła.
Kamil powiedział Darii, że jeśli ona sama mi wszystkiego nie powie, to on to zrobi to. Wtedy wyszedłem z ukrycia.
Okazało się, że Kamil miał romans z moją żoną i chciał mi wszystko powiedzieć, ponieważ był pewien, że to jego dziecko, a nie moje. Żona twierdziła, że Kamil coś zmyśla, ale ja jestem przekonany, że to prawda. Jaki miałby w tym niby interes, żeby kłamać?
Teraz czekam na wyniki testu na ojcostwo, Nawet jeśli to będzie moje dziecko, to i tak niczego nie zmieni, nie chcę już z nią być. To kłamstwo zniszczyło nasze małżeństwo. Ale, jak będę żył z tym, że nie wychowuję własnego dziecka?
