Helena ma za sobą bardzo trudne życie, przeżyła drugą wojnę światową. Jej mąż niestety z niej nigdy nie wrócił. Żyli w strasznych warunkach, nie było nic do jedzenia, dzieci głodowały, ale cudem udało im się przeżyć.
Po latach kobieta znalazła w sobie siłę, by stanąć na nogi, wyszła za mąż za dobrego człowieka, a życie zaczęło się zmieniać w jasnych barwach. Dobra praca, dzieci poszły na studia, dwa razy do roku wyjeżdżała z mężem na wczasy i tak mijały lata. Dzieci poukładały swoje życie i powyjeżdżały w różne strony świata. Wkrótce kobieta znów została sama, zmarł jej mąż, a jej pociechy przestały kontaktować się z matką.
Obecnie staruszka ma 102 lata, ale nadal dobrze sobie radzi, potrafi sama o siebie zadbać i w miarę swoich możliwości trochę sprząta w domu.
Kilka miesięcy temu, pojawiły się wnuki, które podstępem zmusiły ją do przepisania im domu. Oczywiście spełniła ich prośbę, jak wnuki miałyby nie odziedziczyć jej majątku. Dokładnie tydzień później, Helena znalazła się na ulicy, bez pieniędzy i jedzenia, mieszkając w piwnicy, akurat gdy zaczął się sezon grzewczy i było ciepło, sąsiedzi przynosili jej jedzenie.
Nie mogłem spokojnie na to patrzeć i po dwóch dniach zabrałem staruszkę do siebie. Mieszkam sam, moja żona zostawiła mnie osiem lat temu i wraz z dziećmi przeprowadziła się do innego miasta. Pamiętam dobrze, że sąsiedzi nie raz mi pomogli, a nawet uratowali życie.
Pewnego dnia wróciłem z pracy bardzo zmęczony, postawiłem czajnik na gazie, położyłem się na chwilę i zasnąłem. Na szczęście sąsiedzi poczuli zapach dymu i zaczęli dzwonić do moich drzwi, obudziłem się i zobaczyłem, że mój czajnik się pali. Byłem wtedy bardzo przestraszony i niezmiernie im za to podziękowałem. Teraz moja kolej, aby pomóc.
Nikt nie wie, co życie ma dla nas w zanadrzu. Zawsze trzeba pozostać człowiekiem.
