Mój dziadek był surowym, ale bardzo mądrym człowiekiem. Jednak nie lubiłem go, gdy byłem dzieckiem. Często mnie karał. Nigdy nie używał pasa, ale kazał mi naprawiać wszystkie moje błędy, wykonując różne prace domowe. Bardzo dobrze pamiętam kłótnię rodziców, miałem wtedy osiem lat. Siedziałem jedząc owsiankę z rodzicami i dziadkiem. Nagle mój ojciec powiedział zimno:
– Cześka, musisz spakować swoje rzeczy i wrócić do rodziców z Cyrylem. Nie kocham Cię już. Poznałem inną kobietę, zamieszkam z nią w moim domu.
Mama nic nie powiedziała, ale łzy spływały jej po twarzy.
Dziadek spojrzał na tatę surowo i wyszedł zapalić. Wrócił i powiedział:
– Ten dom jest przede wszystkim mój. Spakuj się i odejdź, jeśli zdradziłeś żonę. Ona i mój wnuk zostaną tutaj.
– Tato, ale ja już wszystko postanowiłem.
– To ja decyduję i ustalam zasady – nie dawał za wygraną dziadek.
Mój ojciec kłócił się z nim przez długi czas, ale w końcu odszedł. Dziadek wychował mnie na surowego człowieka. Miał swoje ulubione zdanie: „Taka jest zasada, tego nie wolno robić”. Teraz jestem dorosły i żonaty. Moja żona i ja mamy wspaniałą córkę. Mój dziadek zmarł w dniu jej narodzin. Niedawno miało miejsce bardzo ważne wydarzenie.
Z moją rodziną pojechaliśmy na wieś, aby pospacerować i zabrać Asię na sanki. Otrzymałem telefon i w tym momencie straciłem Asię z oczu. Za późno zauważyłem, że pędziła prosto na drogę, gdzie było mnóstwo samochodów. Pobiegłem za nią, ale niestety nie zdążyłbym jej złapać. I nagle wydarzył się cud! Sanki same się zatrzymały. Asia twierdziła, że widziała dziadka. Mówiła, że wybiegł na drogę, machał rękami i krzyczał, że nie wolno tak jeździć na sankach, że to ważna zasada.