Wychowała mnie moja babcia, ale teraz moi rodzice postanowili, że muszę im płacić alimenty.
Ja i moja rodzina mieszkamy w różnych miastach. Nie widzieliśmy się już od ponad dwudziestu lat. Moi rodzice są artystami i śpiewają w chórze, całe ich życie to podróże. Kiedy skończyłem pięć lat, zamieszkałem z babcią. Chciała sobie ułatwić życie z małym dzieckiem, więc musiała przeprowadzić się do swojej rodziny.
Na początku mama i tata przyjeżdżali do nas dwa, czasem trzy razy w roku, ale z czasem odwiedzali nas coraz rzadziej. W końcu przestałem o nich myśleć. Z czasem kontakt całkowicie się urwał. Jeszcze jako student stomatologii, w trzecim roku studiów ożeniłem się.
Teraz razem z żoną prowadzimy własną klinikę stomatologiczną i bardzo dobrze zarabiamy. Rok temu niespodziewanie pojawili się moi rodzice. Zaczęli dzwonić do kliniki, bo nawet nie mieli mojego numeru telefonu. Rozmowy z nimi ograniczały się do narzekań na ich życie.
Wysłuchiwałem tych skarg i odpowiadałem im, że obrali swoją drogę, oddając mnie na wychowanie babci. Czasem wysyłali babci kilka złotych, ale przez większość czasu utrzymywaliśmy się wyłącznie z jej emerytury. Mówiła mi o tym wielokrotnie i sam dobrze rozumiałem, bo musieliśmy oszczędzać na wszystkim.
Dobrze radziłem sobie w szkole i żeby mieć za co się utrzymać i w co się ubrać, w nocy dorabiałem jako pomoc w szpitalu. Dziś uważam, że ja mam już swoje życie, a moi rodzice swoje, i niech każdy idzie swoją drogą.
Gdy rodzice zorientowali się, że nie zamierzam im pomagać finansowo, zagrozili, że zwrócą się do sądu o alimenty ode mnie. Ich słowa całkowicie mnie do nich zniechęciły. Kiedyś miałem jeszcze wątpliwości, czy podjąłem dobrą decyzję i przez myśl przeszło mi, by jednak im pomóc, ale teraz już nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. Czy myślicie, że postępuję właściwie, czy jednak powinienem wspomóc rodziców?
