Marcin Kowalik wysiadł z pociągu na dworcu w Bydgoszczy i od razu zadzwonił do żony, że jest już blisko domu. Głos miał zmęczony, jakby naprawdę przez dwa tygodnie ganiał po delegacjach. Kiedy wszedł do mieszkania przy Gdańskiej, rzucił torbę na podróżną tuż przy progu i nawet nie zdjął butów.
— Ewa, dwa tygodnie! — warknął. — Dwa tygodnie mnie nie było i ani razu nie zadzwoniłaś. Już cię nasze małżeństwo w ogóle nie obchodzi, tak?
Ewa siedziała przy kuchennym stole, z kubkiem wystygłej herbaty w dłoniach. Nie podniosła głosu. Od trzech dni układała sobie w głowie, co powie i w jakiej kolejności — tak, żeby fakty mówiły za nią, zanim zdąży się rozzłościć.
— Dzwoniłam — powiedziała spokojnie.
Marcin znieruchomiał z kluczami w ręku.
— Jak to dzwoniłaś?
— Kilka razy zresztą.
Coś w jego twarzy drgnęło i zniknęło — ale Ewa to zauważyła. Przez ułamek sekundy zobaczyła coś, czego wcześniej u niego nie widziała aż tak wyraźnie: strach.
Marcin upierał się, że telefon miał włączony przez cały wyjazd, cały czas przy sobie. Ewa wzięła swoją komórkę, otworzyła listę połączeń i odwróciła ekran w jego stronę.
— We wtorek, dwudziesta trzydzieści siedem. Trzy minuty, czterdzieści sekund.
Popatrzył na numer i przełknął ślinę.
— Byłem wtedy na kolacji z klientami w Poznaniu. Pewnie miałem wyciszone.
— Nikt się nie rozłączył — powiedziała. — Ktoś odebrał. Kobieta. Bardzo miły głos. Powiedziała, że akurat bierzesz prysznic.
Otworzył usta, ale nic z nich nie wyszło.
— Słyszałam jeszcze dziecko. Ze trzy latka. Podbiegło do łazienki i krzyknęło „tata”.
W kuchni zrobiło się tak cicho, że słychać było zegar z korytarza — ten sam, który od lat chodzi minutę do przodu i nikt go nie przestawia. Marcin cofnął się aż pod przedpokojową szafkę.
— Ewa, przysięgam, że to potrafię wytłumaczyć.
— Oczywiście, że potrafisz. Po to wróciłeś.
Odstawiła kubek i przesunęła po stole grubą teczkę.
— Otwórz. To twój prezent na rocznicę.
Na pierwszej stronie, dużymi literami: POZEW O ROZWÓD.
Marcin omal nie strącił dokumentów ze stołu.
— Zniszczysz osiem lat małżeństwa przez jeden telefon?
Wskazała kolejne kartki. Zdjęcia: Marcin z Kingą i małym chłopcem na placu zabaw, w restauracji przy Starym Rynku, przed nowym apartamentowcem na Fordonie. Potem wyciągi z konta. Przez ostatnie cztery lata przelewał pieniądze z ich wspólnego rachunku, żeby utrzymać to drugie życie. Pierwszy przelew — dwanaście tysięcy złotych. Ostatni, wysłany tego dnia, kiedy rzekomo firma potrzebowała gotówki na fakturę — sto dwadzieścia tysięcy. W sumie z konta zniknęło ponad dziewięćset tysięcy złotych.
Marcin osunął się na podłogę, otoczony rozrzuconymi fotografiami.
— Kinga mnie w to wciągnęła. Naciskała. To był jej pomysł.
Ewa patrzyła na niego z opanowaniem, które przestraszyło go bardziej niż jakikolwiek krzyk.
— A to ona kazała ci wyprowadzić dwieście tysięcy z funduszu inwestycyjnego twoich rodziców?
Marcin zamarł.
To już nie była zwykła zdrada. To było oszustwo na własnych rodzicach, sfałszowane pełnomocnictwo, sprawa dla prokuratury.
Podczołgał się do niej i objął jej nogi.
— To był błąd, Ewa. Oddam wszystko. Zerwę z Kingą. Możemy zacząć od nowa.
Odsunęła jego ręce. W tym momencie zadzwonił jej telefon. Na ekranie pojawiło się imię: Halina — jego matka.
Marcin podniósł głowę z nadzieją.
— Odbierz. Mama cię uspokoi, przemówi ci do rozsądku.
Ewa włączyła głośnik.
— Ewa! — krzyknęła Halina. — Jak śmiesz rozwodzić się z moim synem? W tej rodzinie żadna kobieta nie odchodzi od męża przez byle głupotę!
Marcin uśmiechnął się, przekonany, że matka przyszła go ratować.
Nie wiedział jednak, że Halina od dwóch miesięcy przychodziła do Ewy na kawę i sama pierwsza powiedziała jej o Kindze — bo widziała ją kiedyś z Marcinem na Fordonie i milczała, myśląc, że to jakaś koleżanka z pracy, dopóki nie zobaczyła dziecka.
— Halino — powiedziała Ewa spokojnie do telefonu — pani syn właśnie tłumaczy mi, że to Kinga zmusiła go do wyprowadzenia dwustu tysięcy z pani funduszu emerytalnego. Tego, który pani mąż zapisał na wnuki.
W słuchawce zapadła cisza gęstsza niż ta w kuchni. Potem Halina powiedziała tylko jedno zdanie, zimno i wyraźnie:
— Marcin, w niedzielę masz przyjść do notariusza. Sam.
Rozłączyła się.
Marcin patrzył to na matkę w telefonie, to na teczkę na stole, jakby dopiero teraz zrozumiał, że przegrał na wszystkich frontach naraz. Za oknem ktoś wyprowadzał psa, słychać było szczekanie i śmiech dzieciaków wracających z boiska. Zwyczajny wieczór w bloku, w którym właśnie rozsypywało się jego życie.
Ewa wstała, poprawiła sweter i wyjęła z kredensu drugi dokument — ten, którego jeszcze nie pokazała. Pełnomocnictwo do rachunku wspólnego, które podpisała u notariusza tydzień wcześniej, zamykające Marcinowi dostęp do konta od jutra rana. Obok położyła wydruk z banku: przelew zwrotny stu dwudziestu tysięcy złotych, zainicjowany dziś, zanim jeszcze wrócił z Poznania — na konto teściów, jako częściowa spłata tego, co zniknęło z ich funduszu.
— To nie jest kara, Marcinie — powiedziała, zbierając teczkę ze stołu. — Ja po prostu przestaję płacić za twoje drugie życie.
Włożyła płaszcz, wzięła kluczyki od samochodu i wyszła, zostawiając go na podłodze kuchni, między zdjęciami Kingi, dziecka i apartamentu na Fordonie, które nigdy nie było jego.
