Ta historia przydarzyła mi się, gdy wracałam do domu z pracy. Było już dość ciemno i późno, około dziesiątej wieczorem. Szłam i nieświadomie potknęłam się o wózek. Nie rozumiałam, skąd się wziął w środku parku, więc spojrzałam do środka. Tam nie było dziecka, więc pomyślałam, że jakaś młoda mama o nim zapomniała. Zaczęłam popychać wózek, mając nadzieję, że właścicielka się pojawi. Jednak byłam bardzo zaskoczona, gdy zobaczyłam dwuletniego chłopca, który wyraźnie pokazywał, że wózek należy do niego. Zaczęłam szukać jego rodziców, ale nie było nikogo w pobliżu. Natychmiast zadzwoniłam na policję.
Policja szybko przybyła i zaczęła mnie przepytywać. Kiedy zorientowali się o co chodzi, poprosili mnie, abym zostawiła dziecko u siebie w domu, do czasu gdy rodzice się zgłoszą. Na początku nie chciałam zgodzić się na zabranie obcego dziecka do mojego domu. Jednak policjanci jakoś mnie przekonali i się zgodziłam. W drodze do domu zadzwoniłam do męża i wyjaśniłam mu sytuację, na co właściwie zareagował. Moje córki były bardzo podekscytowane spotkaniem z małym dzieckiem. Dobrze je nakarmiliśmy i położyliśmy spać. Następnego dnia policja przyjechała z ojcem dziecka i opowiedzieli, jak dziecko znalazło się samotnie w środku nocy.
Okazało się, że matka dziecka była w ostatnim miesiącu ciąży i podczas spaceru z dzieckiem nagle straciła przytomność i upadła. Dziecko przewróciło wózek i zaczęło biegać po całym parku, gubiąc się. Ludzie zawiadomili pomoc dla kobiety w ciąży, która została przewieziona do szpitala i urodziła dziewczynkę przez cesarskie cięcie. Dopiero po przebudzeniu po operacji zaczęła szukać syna i męża. Byliśmy bardzo szczęśliwi, słysząc, że rodzice dziecka, które polubiliśmy, są nadal normalnymi ludźmi. Ojciec dziecka dodał, że nazwali swoją córkę Marią na moją cześć, jako wyraz wdzięczności. Z czasem ta rodzina i ja zaczęliśmy się kontaktować i zaprzyjaźniliśmy.
