Pewnego dnia przyjaciółka mojej mamy poszła wyrzucić śmieci – ot, nic nadzwyczajnego, każdy z nas musi to robić. Tym razem pośród kontenerów siedział bezdomny, którego Agnieszka nie zauważyła. Jak zwykle wyrzuciła śmieci i poszła w swoją stronę.
Cały tydzień chodziła do pracy i w końcu zauważyła tego bezdomnego. Ba, od teraz widziała go tam codziennie. Był to na wpół zabudowany śmietnik, a w związku z tym, że była zima, ratowało go to trochę, ponieważ z jednej strony mógł uchronić się od zimnego powietrza z zewnątrz. Do tego przykrywał się kartonami i jakimiś szmatami, aby było mu cieplej.
W kolejną sobotę przywieziono jej zamówiony stół. Chciała pozbyć się starego i wynieść go na śmieci, ale niestety – mieszkała sama i nie bardzo miała kogo poprosić o pomoc. Wpadła jednak na pewien pomysł.
Postawiła stół w korytarzu i postanowiła iść do tego bezdomnego ze śmietnika, aby poprosić go o pomoc.
Bezdomny nie migał się od pomocy, tylko szybko zabrał stół i wyniósł na śmietnik. Kobieta zaoferowała mu 20 zł w ramach zapłaty, ale on odmówił. Nieśmiało powiedział, że zamiast tego wolałby dostać herbatę i kromkę chleba, bo od wczoraj nic nie jadł, a od dawna nie pił niczego ciepłego.
Kobieta postanowiła więc porządnie go nakarmić. Nalała mu miskę barszczu ze śmietaną, zrobiła herbatę, a do tego kanapki z kiełbasą. Nie chciała go jednak wpuszczać do domu, bo jednak to bezdomny – nie wiadomo, czy nie jest pod wpływem jakiś używek, ani co mu wpadnie do głowy. Wyniosła jedzenie na korytarz i zamknęła drzwi od mieszkania, jednak ciekawość ją zżerała, dlatego patrzyła na faceta przez wizjer. Kiedy zjadł, odwrócił się w kierunku drzwi i podziękował cicho.
Postanowiła więc go karmić i często przed pracą przynosiła mu jedzenie.
Pewnego dnia jak zwykle przed pracą szła z jedzeniem dla mężczyzny, ale jego nie było na swoim zwyczajnym miejscu. Minęło kolejnych kilka dni i wciąż go nie było. Rozejrzała się po innych śmietnikach, ale go nie było, więc pomyślała, że może znalazł sobie inne miejsce. Mimo wszystko potem zaczęła się martwić.
Szukała go, pytała i od dozorcy sąsiedniego bloku dowiedziała się, że mężczyzna trafił do szpitala – ktoś go pobił. Od razu pospieszyła do niego w odwiedziny.
Gdy ten ją zobaczył, jego oczy od razu rozbłysły szczęściem. Wtedy też pierwszy raz porozmawiali – facet powiedział jej, jak się nazywa i ile ma lat. Byli praktycznie rówieśnikami. Wyznał też, że miał taką nadzieję, że go odwiedzi, bo bardzo ją lubi. Nieśmiało też przeprosił, że nie ma nic, czym mógłby ją poczęstować. Agnieszka wtedy rozpłakała się i powiedziała, że reszta to tylko drobnostki, a ona teraz wie, że nie może bez niego żyć.
Ze szpitala zabrała go do domu.
Dziś wciąż są razem, 19 lat później. Mają dzieci, zarobili na mieszkanie, dwa samochody i wszystko układa im się się dobrze. Po 19 latach nadal trzymają się mocno za rękę, ponieważ boją się siebie stracić.