W zeszłą sobotę mieliśmy spotkanie klasowe. Dyrektor szkoły zaprosił nas z wyprzedzeniem, aby upewnić się, że wszyscy będą obecni. Od ukończenia szkoły minęło piętnaście lat. Postanowiliśmy to uczcić w restauracji. Siedzieliśmy tam, miło rozmawialiśmy, dzieliliśmy się historiami ze swojego życia. Nagle przyszła Lilianna. Przyszła spóźniona pół godziny. Lilka była najpiękniejszą dziewczyną w klasie, a może i w całej szkole, bo nawet chłopcy z ostatniej klasy liceum starali się o nią. Była wysoką, bladą, niebieskooką dziewczyną ze złotymi wręcz jak pszenica włosami.
Ósmego marca i w Walentynki Lilka była obsypywana prezentami. Większość chłopców się w niej podkochiwała. Nie widziałem Lilki od ukończenia szkoły. Kiedy zobaczyłem ją teraz, zamarłem. Była nie do poznania, praktycznie nic nie zostało z tamtej urody. Całą jej twarz pokrywały zmarszczki, włosy były niepofarbowane, widoczne były siwe pasma, a nawet jej oczy wyblakły. Wyglądała znacznie starzej niż miała w rzeczywistości lat. Byłem tak zaskoczony, że nie wiedziałem, jak zareagować. Później Weronika, główna plotkara od czasów licealnych powiedziała mi, że życie Lilki jest trudne.
Kilka lat temu opuścił ją mąż i trójka dzieci, zostawiając ją z kilkoma kredytami samą. Warunki życia mają ogromny wpływ na ludzi. Kobieta potrzebuje tylko opieki i troski, aby zachować piękno i młodość. Żal mi było Lilianny. Obserwując innych, zdałem sobie sprawę, że niektórzy z mojej klasy byli nawet zadowoleni, że Lilkę spotkał taki los nie do pozazdroszczenia, ponieważ otwarcie zazdrościli jej w szkole. Uważam, że to nieludzkie. Nie można cieszyć się z czyjegoś nieszczęścia. Nikt nie wie dokładnie, co go czeka. Każdemu może przytrafić się coś złego. Teraz na każdym kroku czyha oszustwo i zdrada.