— Mamo, muszę ci coś powiedzieć.
Olek ma piętnaście lat i zwykle mówi do mnie „mamo” tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebuje. Na co dzień jestem „Anka”. Kiedy był mały, sąsiadka śmiała się, że mam w domu nie syna, tylko współlokatora.
— Zrób herbatę, to pogadamy — powiedziałam.
Nie zrobił. Stał w progu kuchni, mnąc w ręku kartkę z jakimś nadrukiem. Mokre buty zostawiłam przy drzwiach, weszłam po skrzypiącej podłodze, odkręciłam kran. Woda leciała, a ja czekałam, aż zacznie. Olek chrząknął.
— Chcę zrobić sobie tatuaż.
Zakręciłam kran. Spojrzał na mnie, ale nie tak, jak patrzy dziecko, które prosi o pozwolenie. Twardo. Jak człowiek, który już podjął decyzję, a do matki przyszedł tylko z grzeczności.
— Tatuaż — powtórzyłam.
— Tak.
— Wiesz, ile masz lat?
— Wiem.
— To skąd w ogóle ten pomysł?
Położył kartkę na stole. To był projekt. Czarny, geometryczny wilk na przedramieniu. Nie byle co z Internetu, tylko autorski rysunek, z podpisem artysty w rogu. Wszystko przemyślane: rozmiar, miejsce, cena. Tysiąc czterysta złotych. Mniej więcej tyle, ile kosztują cztery kartony moich papierosów.
— Olu, nie ma takiej opcji, żebym się zgodziła — powiedziałam.
— Nie pytam cię o zgodę.
I wtedy zrobiło się bardzo cicho. Nie tak, jak w teatrze, ale jak w bloku, kiedy sąsiad wyłączy wiertarkę i nagle słychać, że w rurach coś puka. Zegar nad lodówką tykał. Olek patrzył na mnie, a ja poczułam, jak robi mi się gorąco na karku.
— To co ty mi, przepraszam, mówisz? — zapytałam.
— Mówię, że to zrobię. Chcę cię tylko uprzedzić, żebyś nie robiła sceny. Mam odłożone pieniądze. Facet z Fordonu bierze od szesnastu lat za zgodą opiekuna, ale jest też taki w Śródmieściu, co zrobi bez pytania.
— Bez pytania? — Podniosłam głos. — Za co? Za moje alimenty?
— Za moje pieniądze, które zarobiłem na myjni — odpowiedział spokojnie. — Zbierałem od jesieni.
Podeszłam do stołu i wzięłam projekt do ręki. Ten wilk był naprawdę dobry. W szkicu było coś niepokojącego — zwierzę patrzyło gdzieś w bok, jakby już wiedziało, że ktoś podejdzie za blisko. Przez chwilę poczułam coś nieprzyjemnego w piersi, jak wtedy, kiedy Olek po raz pierwszy zamknął drzwi do pokoju na klucz. Nie krzyczałam. Po prostu tak stałam, a kartka drżała mi w palcach, chociaż wcale się nie trzęsłam.
— Nie ma mowy — usłyszałam własny głos. — W tym domu nie będzie żadnego tatuażu, dopóki jesteś niepełnoletni.
— W tym domu może nie. — Olek schował ręce do kieszeni. — Ale za dwa lata skończę osiemnaście lat i wtedy już nie zapytam.
— Za dwa lata to za dwa lata. Dziś obowiązuje to, co mówię ja.
Zabrał kartkę bez słowa. Poszedł do pokoju. Drzwi zamknął najciszej, jak potrafił, i to zabrzmiało gorzej niż trzaśnięcie. Nalałam sobie wódki do kubka po herbacie i stałam długo pod oknem, patrząc, jak nad Brdą przechodzi burza.
Wieczorem nie mogłam zasnąć. Leżałam i myślałam o tym, skąd w nim nagle taka determinacja. Zawsze był cichy, zamknięty, ale nie buntowniczy. Dobrze się uczył. Pomagał mi nosić zakupy. A teraz stoi przede mną i mówi, że zrobi coś, czego mu zabraniam, i to nie będzie mnie dotyczyć. Miałam ochotę wstać i zażądać, żeby pokazał mi telefon, wyszukać tego faceta z ogłoszenia, zadzwonić, nagadać. Ale zamiast tego leżałam sztywno i wyobrażałam sobie, że słyszę, jak Olek nie śpi. A jeśli on teraz leży i myśli, że matka go nie rozumie? A jeśli ten wilk na przedramieniu będzie jedynym, co mu po mnie zostanie?
Rano w kuchni pachniało tostami. Olek siedział z telefonem, ale kiedy weszłam, odłożył go ekranem do stołu.
— Porozmawiajmy o tym tatuażu — powiedziałam.
— Nie ma o czym.
— Jest o czym. Siadaj. Dwa lata — mówię — to w twoim wieku pół życia. Ale zgódźmy się na jedno: zanim coś sobie zrobisz, pogadam z tym twoim artystą. Pojedziemy razem, obejrzę studio, zapytam o zdrowie, o atrament, o wszystko. Jeżeli to ma być zrobione, to nie w jakiejś piwnicy.
Olek zmrużył oczy.
— To się zgadzasz?
— Nie. Mówię, że jeżeli po twojej osiemnastce nadal będziesz chciał, to pojadę z tobą. Ale nie wcześniej.
— Po co?
— Żebyś nie skończył z zakażeniem na jakimś dworcu.
Przez chwilę patrzył na mnie zupełnie obco. A potem uniósł kubek z herbatą, jakby chciał coś powiedzieć, ale tylko napił się i wstał.
— Umowa stoi — powiedział cicho.
Tydzień później wróciłam z pracy i na stole znalazłam ulotkę z jakiegoś studia tatuażu w Śródmieściu. Na rogu ktoś dopisał długopisem numer telefonu. Serce mi stanęło. Już chciałam iść do pokoju Olka i zrobić awanturę, ale wtedy zobaczyłam, że obok ulotki leży kartka. Dużymi literami, jakby pismem dorosłego człowieka, choć pismo było Olka:
„Zadzwoń. Umów wizytę. Sobota, godzina 11:00. Tylko porozmawiamy.”
Zadzwoniłam.
Studio mieściło się w starej kamienicy przy ulicy Długiej, nad sklepem z winylami. Po schodach szedł zapach farby i kadzidełek. Samo wnętrze zaskoczyło mnie: sterylne, białe, pachnące alkoholem do dezynfekcji. Facet okazał się młody, z brodą farbowaną na czarno i z ramionami pełnymi kolorowych rysunków. Mówił cicho, ale konkretnie. Spytałam go o wszystko, co przyszło mi do głowy: o atrament, o rękawiczki, o zgody, o blizny. Olek siedział obok, wyprostowany, jakby pierwszy raz w życiu ktoś go traktował jak dorosłego.
— Rysunek jest dobry — stwierdził tatuażysta. — Mogę zrobić to za dwa lata. Na razie nie dotykam niepełnoletnich.
Olek zacisnął szczękę. A ja poczułam coś dziwnego. Że ten obcy człowiek wytatuowany od szyi po palce robi moją robotę lepiej niż ja. Bo ja przez tydzień mówiłam tylko „nie”, a on powiedział „nie, ale…”.
Wyszliśmy na ulicę. Padał drobny deszcz, pachniało mokrym brukiem. Olek stanął pod markizą sklepu, z twarzą zwróconą do studia.
— Chcesz mi teraz powiedzieć, że przez te dwa lata się rozmyślę? — zapytał, nie patrząc na mnie.
— Nie.
— To dlaczego to zrobiłaś?
— Bo kazałaś tego nie robić? — Odwrócił się do mnie. — Przecież i tak nic z tego nie będzie.
— Będzie — powiedziałam. — Za dwa lata.
— Pytałem cię, czy mogę. Powiedziałaś, że nie. Teraz mówisz, że za dwa lata mogę. To o co chodzi? O te dwa lata? O cyfrę w dowodzie?
— Chodzi o to, żebyś miał czas — powiedziałam, starając się, żeby głos nie zadrżał. — Żebyś podejmował decyzje, które zostają na całe życie, jako dorosły. Nie żebym cię trzymała za rękę. Tylko żebyś to ty trzymał swój dowód, kiedy ten człowiek weźmie maszynkę.
Olek długo milczał. Ze sklepu obok wyszła kobieta z psem; zwierzę zaczęło obwąchiwać mój but. Pani przeprosiła i odciągnęła psa, a ja zostałam, patrząc, jak syn przestępuje z nogi na nogę, jakby coś w nim chodziło w różne strony.
— A jak w tym czasie zmienię zdanie? — zapytał w końcu.
— To je zmienisz.
— I nie powiesz: a nie mówiłam?
— Nie powiem.
Spojrzał na mnie, jakby mnie pierwszy raz widział. Jakbym nagle zrobiła się inna, nie ta matka, która mówi „nie”, tylko kobieta, która stoi w deszczu i nie puszcza słów.
Osiemnaście miesięcy później, na tydzień przed jego siedemnastymi urodzinami znaleźliśmy w piwnicy u wuja stary gramofon. Okazało się, że Olek umie go naprawić, bo pół roku wcześniej rozłożył u kolegi identyczny. Wspólnymi siłami zanieśliśmy go do mieszkania. Zamiast o tatuażach, zaczęliśmy rozmawiać o tym, które płyty zabrać z antykwariatu pod mostem. O wilku nie wspominał. Ale wiedziałam.
W noc przed osiemnastką zeszłam po cichu do kuchni. Olek siedział przy stole, kartka z projektem leżała przed nim, wygładzona, z jednym zagnieceniem przez środek. Nie spał od dawna; pod oczami miał cienie.
— Nadal chcesz? — zapytałam.
— Nie — odpowiedział, nie odwracając się. — Chcę coś innego.
— Co?
— Żebym wiedział, że mogę. I żebyś ty wiedziała, że gdybym mógł, to bym to zrobił.
Usiadłam naprzeciwko i wyciągnęłam rękę po kartkę. Podał mi ją, a ja wzięłam, złożyłam na pół i włożyłam do szuflady, między stare rachunki i pudełko spinaczy. Zamknęłam szufladę. Nie powiedziałam ani słowa, bo oboje wiedzieliśmy, co się właśnie skończyło: dzieciństwo, które minęło po cichu, między jednym zakazem a drugim, w kuchni, w deszczu, nad rysunkiem wilka, którego nigdy nie było.
