Kiedy mój mąż właśnie przedstawił mnie swojej rodzinie, od razu zauważyłam nieznośną naturę jego siostry, która była pasożytem wyróżniającym się na tle innych. Moja przyszła szwagierka nie pracowała, nie szukała męża, nie pomagała matce w domu… nawet nie próbowała przynieść żadnych korzyści. Głupio spędzała cały dzień na kanapie, przyklejając się do telefonu. Nikt nie zna przyczyny jej niekończącego się lenistwa, ale według męża była taka od dzieciństwa. Biorąc pod uwagę, jak mój mąż znika w pracy na cały dzień, abyśmy z córką żyły na wysokim poziomie, było dla mnie bardzo dziwne, że jego siostra, a w dodatku starsza, była taka leniwa.
Mój mąż powiedział mi, jak była leniwa nawet w nauce – odrabiał za nią pracę domową, a szwagierka ledwo ukończyła studia dzięki łapówkom. Pewnego dnia nawet teściowa miała dość bezczynności córki i wyrzuciła ją, mówiąc, że może nie wracać, dopóki nie znajdzie pracy. Jednak ten desperacki krok teściowej nie zmusił synowej do ponownego przemyślenia swojego zachowania i wartości. Zaginęła na rok. Teściowa przez cały ten czas bardzo się martwiła, a mój mąż wielokrotnie próbował skontaktować się z siostrą, ale wszystko to było na nic. Teraz, rok później szwagierka wróciła, ale nie sama, a z córką.
Według niej ojciec dziewczynki, dowiedziawszy się o ciąży swojej dziewczyny, zniknął, a biedna przez cały ten czas przebywała u przyjaciółki, która również nie mogła tego znieść i wyrzuciła ją z powodu jej niechęci do zrobienia czegokolwiek w domu. Dla wszystkich było to jednak, wbrew wszelkim cierpieniom szwagierki, dobra wiadomość. Teściowa była tylko zadowolona z dziecka, całe dnie się z nią bawiła, kupowała jej zabawki i rozpieszczała. Ta sytuacja jednak ma wadę: po pojawieniu się szwagierki z córką teściowa całkowicie zapomniała o naszej córce. Nie rozumiem, jak wnuczka nieznanego ojca i córka leniwej kobiety okazały się dla teściowej ważniejsza niż nasza córka.