Jestem młodą dziewczyną, ukończyłam studia licencjackie i zdobyłam również dyplom magistra. Po uzyskaniu dyplomu zostałam awansowana na stanowisku w pracy. Wkrótce do naszej firmy dołączył nowy współpracownik o imieniu Eryk. Po kilku miesiącach pracy chłopak zaprosił mnie do kina. Niedługo potem zaczęliśmy się spotykać, a pół roku później Eryk poprosił mnie o rękę. Po ślubie przeprowadziliśmy się do mnie. W weekendy odwiedzaliśmy mamę i młodszą siostrę Eryka. Moja teściowa, Natalia, zawsze była zadowolona z naszych wizyt, witając nas z uśmiechem i nigdy nie wtrącając się w nasze sprawy. To bardzo mnie cieszyło, i mieliśmy dobre relacje. Po pół roku zaszłam w ciążę i niedługo potem urodziłam córkę Annę. Teraz jeździliśmy do teściowej nie sami, ale z wnuczką. Natalia bardzo kochała swoją wnuczkę i często mówiła, że brakuje dziecięcego śmiechu w jej domu.
Wkrótce ja i mój mąż dowiedzieliśmy się, że teściowa jest w ciąży z kolejnym partnerem. Pomimo zakazu lekarzy co do narodzin dziecka w wieku 48 lat i ostrzeżeń, że dziecko może mieć wady, zdecydowała się nie pozbywać ciąży. My również martwiliśmy się, ale nie chcieliśmy kłócić się z teściową i przekonywać jej do aborcji. Tak minęło osiem miesięcy, a Natalia urodziła przedwcześnie. Lekarze przyjechali od razu i zabrali ją do szpitala.
Poród był trudny, konieczne było wykonanie cesarskiego cięcia, aby uratować dziecko. Partner teściowej nie opuszczał szpitala podczas całego porodu. Kiedy teściowa urodziła, powiedziano nam, że to chłopiec. Niestety, dziecko miało wady. Kiedy matka mojego męża doszła do siebie i dowiedziała się, że dziecko jest chore, postanowiła zostawić chłopca w szpitalu. Po co było go rodzić, skoro nie była gotowa wziąć odpowiedzialności za dziecko? Jak przekonać teściową do zmiany swojej decyzji? Czy w ogóle trzeba to robić?”
