Mój syn Witek, niedawno skończył pół roku. Rozwija się dobrze, jednak często jego rówieśnicy potrafią więcej niż on. Nie martwimy się, że ma drobne braki ponieważ wszyscy wiedzą, że chłopcy pozostają w tyle za dziewczętami pod względem rozwoju. Staram się przyspieszyć ten proces najlepiej, jak potrafię, kupuję książki, zabawki edukacyjna, codziennie mówię do syna. Na razie nie ma większych rezultatów, ale lekarze zgodnie twierdzą, że nie ma powodów do obaw.
Mój mąż ma siostrę Olgę, której prawie jej nie znam, bo nawet nie było jej na naszym ślubie, ponieważ mieszka kilkaset kilometrów od nas. Niedawno Olga chciała nas odwiedzić ze swoją córką i przy okazji poznać naszego Witka. Gdy tylko Olga przekroczyła próg mieszkania, od razu zaczęła wywyższać swoją córkę Ilonę ponad mojego Witka. Siostra mojego męża co chwilę opowiadała mi, jak mądra, aktywna i szybka jest jej córka, a jednocześnie skupiała się na rzekomo nietypowych cechach mojego syna. Wtedy nie wytrzymałam i powiedziałam siostrze męża, że jej słowa są niedopuszczalne.
– Przepraszam, bardzo mi przykro, że Wituś jest opóźniony w rozwoju – odpowiedziała Olga smutnym głosem.
Jej słowa tak mną wstrząsnęły, że nie wiedziałam, co powiedzieć. Nie widząc innego wyjścia, opowiedziałam mężowi o tej sytuacji. Poparł mnie i najszybciej jak to możliwe zakończyliśmy wizytę.
Kilka dni później zadzwoniła do mnie teściowa, z którą nawiasem mówiąc, mam z świetne relacje. Opowiedziałam teściowej o wszystkim, co się wydarzyło. Ona z kolei powiedziała mi, że Olga wróciła do domu i zaczęła rozpowiadać plotki o upośledzeniu umysłowym mojego syna znajomym i rodzinie. Matka mojego współmałżonka wymyśliła sposób, aby dać córce nauczkę: kwotę, którą teściowa obiecała córce za samochód, kobieta przekazała nam. Córce powiedziała, że na rehabilitację Witka, skoro według siostry męża jest upośledzony. Szwagierka była wściekła, a my za pieniądze od teściowej pojechaliśmy na wspaniałe wakacje z naszym zdrowym synkiem.
