Synowa znosiła teściową, aż do tego doszło
Bliźniaki?! wyrwało się Grażynie Nowak.
Kobieta bardzo się starała ukryć swoje niezadowolenie, ale kiepsko jej to wychodziło. Dobromiła doskonale wiedziała, że od teściowej próżno oczekiwać cienia szczerości. Grażyna nigdy jej nie polubiła, ciągle uważała, że nie nadaje się dla jej syna. Chociaż, prawdę mówiąc, znajomi uważali przeciwnie to jej Wojtek był raczej fajtłapowaty jak na taką dziewczynę.
Dobromiła była bardzo sympatyczna i wykształcona, do dwudziestego trzeciego roku życia ukończyła ekonomię i całkiem dobrze się urządziła, pracując w sieci prywatnych gabinetów lekarskich. Owszem, pochodziła z małego miasteczka, ale jej tata był kierownikiem zakładu, a mama wykładała na lokalnym uniwersytecie. W skrócie: nazywać ją prostaczką to było nieporozumienie. Ale Grażyna i tak uważała ją za dziewczynę nie ten teges.
No to gratuluję! Ale szczęście! Podwójne! mruknęła Grażyna pod nosem.
Tylko że do tego szczęścia dorzucać nic od siebie nie zamierzała. Ciąża Dobromiły szła jak po grudzie najpierw grożono jej przedwczesnym porodem, potem jeszcze gorzej. Dobromiła co chwila w szpitalu, na podtrzymaniu. Jeśli Wojtek codziennie ją odwiedzał, to jego matka, mieszkająca dosłownie dwa przystanki dalej, nie pofatygowała się nawet raz.
Na odebranie świeżo upieczonych wnuczek też nie przyszła. Jakby Wojtek nie prosił, Grażyna przez pierwsze czterdzieści dni nie udała się poznać pociech.
Nie wypada! Zaraz coś im przyniosę, bakcyle jakieś! Nie, poczekam, aż się wzmocnią, to wtedy babcia się objawi.
Dziewczynki miały już trzy miesiące, gdy Dobromiła natknęła się na teściową pod sklepem. Grażyna wykrzywiła usta w coś jakby uśmiech i przez zęby wycedziła:
No i jak tam, dziewczyny?
Dobromiła szczerze się uśmiechnęła:
Spacerujemy! Wózek krowiasty, ale co zrobić świeże powietrze musi być!
Grażyna pokiwała głową, już miała czmychnąć, lecz nagle w polu widzenia pojawiła się jej stara znajoma.
Grażynko! Cześć! O rety, to twoje wnuczki?
No, Halinko Moje skarby!
Dobromiła pamiętała Halinę Kowalik. Przywitała się grzecznie.
I od razu dwie! Dobromiłko, jak Ty dałaś radę?! Taka drobna!
Dobromiła to nasza bohaterka! potwierdziła gładko Grażyna.
Młoda mama patrzyła na teściową szeroko otwartymi oczami. Jeszcze przed chwilą Grażyna miała uciekać, gdzie pieprz rośnie, a tu nagle babcia z reklamy.
Halina i Grażyna trajkocały, Dobromiła słyszała tylko urywki: że bliźniaki to szczęście, że ona świetnie sobie radzi, a Grażyna pomaga… Generalnie przez pięć minut dowiedziała się o swoim życiu tyle nowego, że zabrakło jej słów. Na szczęście Halina przypomniała sobie, że gdzieś się spieszy
No, lećcie, dziewczyny! Muszę zdążyć do banku! Trzymajcie się!
Grażyna poczekała, aż kumpela zniknie za rogiem, znad uśmiechu zniknęła maska błogości, rzuciła synowej krótkie do widzenia i czmychnęła.
Wieczorem Dobromiła opowiedziała Wojtkowi o tej sytuacji. On tylko wzruszył ramionami.
Dobra, Mila, to moja matka. Wiesz, jaka jest… Ze mną niby też siedziała, a ja sam wszystko robiłem, a ona seriale łupała do nocy. Opowiadała bajki, jak to Leonardę na spacery wyciągała na zdrowie, a ja ją prowadzałem, bo matka malowała się i układała włosy. Serio, daj sobie spokój.
Dobromiła słyszała te historyjki milion razy, ale ciągle się dziwiła, kiedy z reguły stawała się ich częścią.
***
Lata minęły, a w podejściu Grażyny do dzieci i wnucząt nic, ale to absolutnie nic się nie zmieniało. Aż nadszedł dzień tragedii. Wysiadając z taksówki, Grażyna poślizgnęła się i złamała nogę. I w tym momencie wpadła na genialny pomysł.
Zamieszkam u was! obwieściła Dobromile i Wojtkowi.
Małżonkowie wymienili spojrzenia. Wiedzieli, jak to się skończy, ale nie mieli serca odmówić.
Rozpoczął się rodzinny czyściec. Musieli się przeprowadzić do pokoju dziecięcego, a sypialnię zajął rekonwalescent. Teraz w domu pojawiło się trzecie dziecko. Trzeba było gotować, sprzątać, pomagać w kąpieli i robić zakupy na zawołanie.
Bliźniaczkami ledwie dwie i pół roku. Dobromiła marzyła chociaż o pół etatu, więc dziewczynki poszły do przedszkola. Każdego ranka Wojtek i Dobromiła toczyli regularne boje z córkami, które z łóżka nie chciały wyjść, płakały, broniły się nogami i rękami przed rzeczywistością.
Pewnego dnia, tuż przed wyjściem, Wojtkowi zadzwonił telefon:
Mamo? Po co dzwonisz, skoro jesteś obok w pokoju?
Nie mogę wstać, noga złamana
Mamo, masz kulę.
Cicho, Wojtek! Od tego co chcę powiedzieć, nie muszę wstawać!
No to słucham, szybko
Zupełnie mi nie odpowiada ten poranny harmider. Nie mogę spać, jak latacie, trzaśniecie drzwiami, dzieciaki wrzeszczą jak pod ciśnieniem
Wojtek aż poczerwieniał z nerwów. Ruszył pod drzwi pokoju i wrzasnął:
To może zostawimy ci dzieci do łóżka, jak tak chcesz pospać?! Co?!
Grażyna oniemiała. Kilka dni później, zanim jeszcze zdjęto gips, opuściła „piekielne” mieszkanie syna. Wojtek nie był zmartwiony, a Dobromiłę dręczyły wyrzuty sumienia. Niby nie chciała, żeby mąż kłócił się z matką, ale co miała zrobić?
***
W piątki Dobromiła pracowała krótko. Po południu zabierała dziewczynki, kupowały coś pysznego i oglądały bajkę z projektora na podłodze pełnej poduszek. I tym razem, nie była inaczej. Nagle dzwonek do drzwi.
Otwiera. Na progu stoi Grażyna, za rękę trzyma Marka syna Leonardy.
Co się stało, pani Grażyno?
Lenka zostawiła go u mnie do wieczora, ale muszę pilnie wyjść. Zostawiam go u ciebie na półtorej godziny, proszę bardzo!
Dobromiła aż się pogubiła. Marek był o pół roku młodszy od jej bliźniaczek i, prawdę mówiąc, cichy jak mysz pod miotłą, więc przykucnęła i się uśmiechnęła:
Marku, posiedzisz z nami?
Chłopiec nieśmiało skinął głową. Gdy Dobromiła podniosła wzrok Grażyna już była przy windzie.
Kiedy wrócisz?
Najwyżej za dwie godziny!
Nawet się nie pożegnała ani z synową, ani z wnukiem.
***
Wojtek wrócił koło siódmej. Gdy zobaczył, jak Marek pochłania kotlety w ich kuchni, zdziwił się:
No hej, młody! Co tam? Przyszedłeś z wizytą? A Lenka?
Chłopiec uśmiechnął się do wujka, Dobromiła westchnęła.
Twoja mama przyprowadziła Miał być na chwilę. Sama miała interesy…
I ile trwa ta chwilka?
Prawie pięć godzin
Dobromiła spojrzała na męża niepewnie.
No dobrze. A gdzie Lenka?
Dobromiła przełknęła ślinę.
Nie pisałam do niej… Nie chciałam podkopać Grażyny. To jej powierzyła dziecko.
Wojtek aż poczerwieniał.
Mila, ty jesteś zbyt dobra Ale to przecież chore! Mama nie powiedziała, gdzie się wybiera?
Pokazała głową, że nie.
Wojtek sięgnął po telefon i zadzwonił do siostry. Opowiedział jej, że Marek jest u nich. Lenka obiecała przyjechać jak najszybciej.
***
Robiła się ósma trzydzieści. Dzieci bawiły się w pokoju, a Dobromiła, Wojtek i Lenka siedzieli w kuchni.
Serio mamy czekać? Dzieci się do spania kładzie, a nie babcie!
Mila, jeden dzień przeżyją po dziewiątej, a sprawę trzeba wyjaśnić.
Kiedy Wojtek zakończył myśl, zabrzmiał dzwonek do drzwi. Dobromiła otworzyła.
To co, zabiorę Marka! rzekła Grażyna z urzędowym tonem.
Dobromiła przełknęła ślinę, a zza jej pleców wyszli Lenka z Wojtkiem.
Mamo, a z twoim sumieniem wszystko w porządku?!
Jak wy się do matki odzywacie?!
Mamo! Nie kręć! Ja ci zostawiłam Marka! Tobie! A nie Dobromile! Co ty wyprawiasz?
Grażyna się zaśmiała.
I co z tego, Lenka? Ona ma swoje dwie, radzi sobie pierwszorzędnie. A ja mam swoje sprawy!
Wojtek wystąpił do przodu.
Mamo! Jakie Ty masz sprawy?! To jakieś szczyty bezczelności! Chociaż zapytałaś?
O rany, o czym tu gadać!
Gdzie byłaś? powtórzył Wojtek.
Tym razem Lenka zaczęła rechotać nerwowo:
Najpierw pewnie była u fryzjera, rano włosy miała dłuższe. Potem po pazurki, bo lakier już inny!
Grażyna poczerwieniała, nie miała już wymówki.
Nic ci nie wstyd?! znów zapytał Wojtek.
Milczała. Patrzyła tylko na swoje dzieci.
Raz na ruski rok proszą cię o przysługę, to zrzuć wnuka na moją żonę?! Może ona też chce „pazurki”, czy do fryzjera?
W tym momencie Grażyna naburmuszyła się i chciała postawić wszystkich do pionu.
Boże, Wojtek! Jaka tam fryzura, jakie „pazurki”?! Twoja żona to taka szara myszka z Pcimia Dolnego. I tak zawsze już będzie!
Przez sekundę zapanowała grobowa cisza, po czym rozległo się gromkie:
Wynocha!
Wojtek złapał matkę pod ramię i jednym ruchem wyrzucił za drzwi. Zamknął je i odetchnął głęboko. Kiedy podniósł wzrok, zobaczył, że po policzkach Dobromiły płyną łzy. Razem z Lenką rzucili się ją pocieszać.
Dobromiła była zraniona i zła. Ale przynajmniej zobaczyła, że Grażyna nawet własnych dzieci nie szanuje to już coś. Chciała być dla niej dobra, ale dla złego człowieka nigdy nie będziesz wystarczająco dobra.
Od tego wydarzenia kontakty z teściową niemal całkiem się urwały. Wojtek i Lenka czasem coś załatwili dla matki, ale Grażyna przestała interesować się rodziną. Długo nosiła w sobie żal do dzieci, ale w końcu ciekawość zwyciężyła i postanowiła się pojednać. Jednak wnukami nie zajmowała się nigdy.
Tylko raz Milka zauważyła u niej w statusie na WhatsAppie zdjęcia wszystkich wnuków z podpisem: „Dzień Babci. Wszystkim, co wychowali wnuki gratuluję!” Dobromiła uśmiechnęła się ironicznie, a wieczorem Wojtek i Lenka zrobili z tego kabaret. Dobromile wydawało się, że nie wypada się śmiać ale nie mogła się powstrzymać.
