Syn nagle z dnia na dzień stał się bogaty. Zbudował dom poza miastem na przedmieściach, gdzie mieszkali głównie zamożni ludzie. Nie pałac, ale drogi i solidny budynek. Nad budową pracowały aż dwie firmy budowlane. Kupił też luksusowy samochód.
Nie mogłem zrozumieć skąd nagle wzięła się jego duma? Z aroganckim spojrzeniem zaczął mówić o bogatych jako o elicie społeczeństwa. Ci, którzy mają pieniądze, według niego będą stopniowo „uszlachetniać”, to znaczy rozwijać społeczeństwo.
Jego nastoletni syn miał domowego nauczyciela angielskiego. Miał nauczyć chłopca płynnego i pewnego mówienia po angielsku.
Razem z żoną zaleźli w Internecie specjalistę od dobrych manier i raz w tygodniu cała rodzina brała od niego lekcje. Uczyli się, jak używać sztućców, jak prowadzić small talk, a nawet jak się ubierać.
Nowa polska szlachta, nie mniej, nie więcej.
Odcięli się od starych znajomych i utworzyli nowy krąg przyjaciół. Obejmuje on tych, którzy mają pieniądze. Według syna tylko z nimi można porozmawiać o wszystkim, bo są inteligentni i „światowi”.
Dzieci z tego kręgu uczą się w elitarnej prywatnej szkole. Tam nabywają umiejętności nowoczesnego myślenia. Czasami wysyła się je na kolonie do Anglii, aby poprawić język: elita musi być elitą.
Wszystko układa im się idealnie, tylko z nami – rodzicami – jest, według syna, jakiś problem.
– Rozumiesz, tato. Nie obrażaj się, że prawie nie komunikuję się z Tobą i matką. Mój czas jest wart dużo pieniędzy. Tak, jesteśmy różnymi ludźmi.
Oczywiście nic nas nie łączy. Ja pracowałem jako tokarz w fabryce. Moja żona też tam jeszcze pracuje. Jesteśmy ludźmi prostymi. Nie można nas przedstawić nowym znajomym: syn spłonąłby ze wstydu. Nie znamy ani jednego literackiego słowa, ubieramy się jak chłopi, jemy też zwyczajnie…
Nie pozwalali nam też widzieć wnuka. Niech dziecko obraca się w nowoczesnym i wyzwolonym społeczeństwie, my mamy zbyt niewolniczą naturę, bo całe życie ciężko pracowaliśmy do ostatnich kropel potu, a i tak niewiele zarobiliśmy. Niewolnicy, co mamy przekazać dziecku?
Chłopiec musi pielęgnować poczucie własnej wartości, aby nie kłaniał się przed nikim, aby znał swoją wartość.
Minęło pięć kolejnych lat. Wnuk dorósł, stał się silniejszy. Mówił dobrze po angielsku, a jego świadectwa zawsze miały pasek. Coraz częściej jednak zaczął mieć swoje tajemnice. Wychodził sam z domu. Zdarzało się, że był nieobecny przez sześć lub siedem godzin. Rodzice nie zadawali pytań, ponieważ mogło to wywołać u młodego człowieka uczucie protestu. Musieli mu zaufać. Jak inaczej?
Minął więc kolejny rok. Ich syn nie wrócił do domu na noc. Zadzwonił i powiedział, żeby go nie szukać i nie zawiadamiać policji. Pomyśleli, że pojawiła się dziewczyna i namieszała mu w głowie.
On jednak po kilku dniach wrócił do domu smutny, powiedziałbym nawet, że w żałobie. Ojciec zapytał, czy wszystko w porządku?
I dostał odpowiedź.
Wiem, że niektórzy mi nie uwierzą. To ich własna sprawa. Być może są przyzwyczajeni do samodzielnego oceniania życia, jednak Wy posłuchajcie:
Chłopiec powiedział więc:
– Spędziłem noc z dziadkiem. Przywieźli go wczoraj ze szpitala po operacji biodra. Babcia musiała pracować w ogrodzie, bo tam wysychają ogórki. Nie miał kto zaopiekować się dziadkiem.
Ojciec był oszołomiony. A młoda matka też była oniemiała. Jaka operacja? Przecież oni o niczym nie wiedzieli.
Ale to nic dziwnego, skoro od pięciu lat mój syn nie wykonał nawet jednego telefonu do swoich rodziców.
I dodał:
– Dziadek opowiadał mi o swoim życiu. Prawie płakałem. Wiesz tato, trochę się za Ciebie wstydzę. Nie obrażaj się, ale jak mogłeś odciąć się od własnych rodziców? Przecież oni tak się o Ciebie martwili.
A w moim życiu pojawiła się nowa osoba. Z duszą, sercem i sumieniem. Cieszę się, że na starość mogę nadrobić stracony czas z wnukiem.
