Ostatnio przytrafiła mi się dziwna sytuacja, która mnie naprawdę zdenerwowała, nie mogłam się powstrzymać i powiedziałam jej kilka dosadnych słów tej pani. Mój mąż i ja postanowiliśmy trochę pospacerować, zabraliśmy córkę, syna i udaliśmy się na spacer do parku. Moja córka wzięła ze sobą różowy wózek i swoją lalkę, a Irenka chciała mieć coś do picia, mąż powiedział, że pójdzie z córką kupić wodę. Ja i mój syn czekaliśmy na nich, usiedliśmy na ławce. Kiedy oczekiwaliśmy, syn wziął wózek siostry i zaczął się bawić. Rozmawialiśmy z nim, zadawał wiele pytań, a wtedy podeszła do nas pewna kobieta i zaczęła mnie pouczać.
– Jeśli nie jesteś zaniepokojona, że Twój syn się bawi różowym wózkiem i siedzisz spokojnie, to nie wiem. Może warto byłoby mu kupić samochodzik, żeby nie musiał bawić się wózkiem? – powiedziała kobieta.
– Przepraszam, ale po pierwsze, to nasza decyzja, jaką zabawkę kupujemy dla naszego dziecka, po drugie, to wózek mojej córki. Mężczyźni powinni być wychowywani tak, aby od małego pomagali kobietom – odpowiedziałam.
Zaczęłyśmy się spierać, sytuacja nasiliła się na tyle, że zaczęła na mnie krzyczeć, podniosła głos. Grzecznie powiedziałam jej, że nie ma prawa narzucać swojego punktu widzenia. Twierdziła, że to nie jest temat dla mężczyzn, że powinniśmy przywyknąć do myśli, że to mężczyźni wiedzą, co jest „męskie”, a kobiety co „kobiece”. Wtedy przyszedł mój mąż wraz z córką i zanim skończyłyśmy uprzedziłam ją, że trwam w swoim zdaniu i nie mam zamiaru narzucać nikomu swoich przekonań. On stał tam, obserwując naszą wymianę zdań, a potem poszliśmy na spacer, zachowując nasze dobre nastroje.
