Tak się składa, że jestem najmłodszą córką w rodzinie, Mam już 25 lat, a moja starsza siostra Daria ma 30 lat. Tak bardzo chcę się mieć z nią kontakt, ale ona nie wychodzi z inicjatywą żaden sposób. Widzimy się tylko na imprezie u rodziców. I praktycznie do mnie nie mówi. A wszystko z powodu dziecięcej urazy. Tak się złożyło, że od dzieciństwa rodzice otaczali mnie większą troską. Było kilka przypadków, które Daria pamięta teraz i nadal jest na mnie zła, mimo że minęło tyle lat. Na przykład, kiedy dostała piękną lalkę na urodziny, tak dużą w różowej sukience i kokardkach.
A ja wpadłam w histerię, też chciałam taką samą lalkę. Rodzice dali mi się nią pobawić, a ja na złość ją zepsułam. Lub przypadek ospy wietrznej. Kiedy Daria była chora, wzięłam zieloną farbę i przypadkowo rozlałam ją na kanapie. I cała wina została zrzucona na Darię. Rodzice ukarali ją wtedy bardzo mocno, nie wychodziła z domu przez kolejny miesiąc i nie otrzymała prezentu na wigilię. Ale kto z nas nie był bez winy w dzieciństwie – bawiliśmy się. Ale to nie znaczy, że trzeba ten nagaż doświadczeń brać ze sobą w dorosłość. Teraz rodzice pomagają mi bardziej. Nie udało mi się wyjść za mąż, ale dziecko.
A potem mąż po prostu zniknął, tak się dzieje w życiu. Dobrze, że dziecko już chodzi do przedszkola i mogę pracować, aby wynająć mieszkanie. Więc rodzice powiedzieli, że chcą spędzić starość na działce, więc ich mieszkanie trafia do mnie. A Daria po 18 natychmiast opuściła rodziców. Zaczęła ciężko pracować, nie ma jeszcze rodziny, ale jest na dobrym stanowisku. Zarabia przyzwoicie tak, że pozwoliła sobie na kredyt hipoteczny i oddzielne mieszkanie. Ogólnie w życiu osiągnęła sama. Teraz boję się, jak Dara zareaguje na to, że moje mieszkanie rodziców dostaje za darmo, a ona musiała ciężko pracować na swoje mieszkanie. Ale z drugiej strony jest to dla mnie bardzo trudne, mam dziecko w ramionach i jestem bez męża. Pozostaje tylko czekać i zastanawiać się, jak zareaguje siostra.
