Byłam zamężna przez ponad 10 lat, ale nigdy nie udało mi się zajść w ciążę. Moja teściowa traktowała mnie bardzo źle pod tym względem, choć mój mąż wydawał się mnie kochać i nie zamierzał się ze mną rozwodzić, mimo nie mieliśmy dzieci. Pewnego dnia zauważyłam, że spóźnia mi się okres i postanowiłam na wszelki wypadek zrobić test. Jakże byłam szczęśliwa, gdy zobaczyłam dwa paski na teście. Mój mąż wrócił do domu z pracy, powiedziałam mu o nowinach, również był bardzo szczęśliwy i zaczął tańczyć ze szczęścia.
Ciąża przebiegła bez komplikacji, urodziłam chłopca. Nazwaliśmy go Wojtek i nie mogliśmy się nacieszyć naszym maleństwem. Na początku mój mąż pomagał mi we wszystkim, ale potem zauważyłam, że często go nie ma po pracy, czasami wraca pijany. Kiedy go pytałam, co jest nie tak i dlaczego zachowuje się w ten sposób, odpowiadał, że jest po prostu zmęczony. Kiedy mój syn skończył roczek, spakował się i wyprowadził z domu. Powiedział, że poznał kogoś innego i nie zamierza tolerować płaczu i krzyków dziecka.
Myślałam, że moje życie runęło na zawsze, że już nigdy nie stanę na nogi, ale zebrałam siły i usunęłam go ze swojego życia. Kiedy mój syn był trochę starszy, oddałam go do przedszkola i poszłam do pracy; miałam pieniądze. Pewnego dnia, gdy wracałam z pracy z ciężkimi torbami, mężczyzna pomógł mi je nieść i okazało się, że mieszkamy w tym samym budynku. Zaczęliśmy się kontaktować, polubiliśmy się, ponieważ mówił mi miłe rzeczy. Po pewnym czasie pobraliśmy się i jestem szczęśliwą żoną. Maksymilian zaakceptował mojego syna jako swojego własnego, pomaga mi we wszystkim i nosi go na rękach.
