Moja siostra wstąpiła w drugi związek małżeński. Ona i jej partner postanowili nie mieć wspólnych dzieci. Na uroczystości ślubnej obecne były jej dzieci z poprzedniego małżeństwa. Wszyscy cieszyli się z ich obecności, z wyjątkiem matki pana młodego, która nie wyrażała zadowolenia. Odrzucała te dzieci, uważając je za obce i nieodpowiednie. Po ceremonii ślubnej siostra uświadomiła sobie, że teściowa nie zamierza jej tego darować. Nieustannie pytana była o to, kiedy zajdzie w ciążę. Nasza matka również była natarczywa, wyrażając przekonanie, że mąż siostry jest dobrym człowiekiem i idealnym kandydatem na ojca. Wspomniała, że to krzywdzące, że taka osoba nie ma dzieci.
Matka była pewna, że mąż będzie nosił żonę w ramionach. Lata mijały, a teściowa ciągle skarżyła się, że nie miała okazji zostać babcią. W międzyczasie najstarszy syn siostry wziął ślub, stając się ojcem syna imieniem Bartek. Młodszy syn uczył się i pracował. Pierwsze wrażenie było takie, że ich życie układa się pomyślnie, lecz nagle coś się zmieniło. Nagle siostra dowiedziała się, że jej mąż ma kochankę, która jest w ciąży. Mężczyzna prosił o rozwód. Ta kobieta miała zaledwie 30 lat i już dwójkę dzieci z poprzedniego związku. Jednak nie bał się tego, ponieważ miał doświadczenie w wychowywaniu dzieci innych ludzi. Siostra zdecydowała się na rozwód.
Moja matka obraża siostrę, nazywając ją bezwartościową. W końcu straciła ona swoje szczęście, nie zwracając już uwagi na męża i dziecko. Trudno jest ocenić, czy mąż był godny zaufania czy nie. Być może zdradził swoją żonę, niszcząc więź, która ich łączyła. Siostry jest mi żal. Ona i jej mąż mieli wiele planów na przyszłość, a nagle została sama. Jej dzieci dorosły, mąż znalazł nową rodzinę, a ona pozostała w osamotnieniu. Przez pewien czas mąż ją kochał i nie krył tego uczucia. Jednak pragnienie bycia ojcem stało się decydującym czynnikiem, który skłonił go do opuszczenia kobiety, którą kochał.
