Kiedy mój przyszły mąż i ja złożyliśmy dokumenty w Urzędzie Stanu Cywilnego i zaczęliśmy przygotowywać się do ceremonii, dowiedzieliśmy się, że Nadia, moja przyszła bratowa, również szykuje się do ślubu. Nadia była w ciąży i aby uniknąć potępienia ze strony rodziny, postanowiła się pośpieszyć z zawarciem związku małżeńskiego. Nasza ceremonia odbyła się kilka dni po uroczystości Nadii. Wszyscy nasi goście skupiali się na moim brzuchu, niektórzy nawet przypadkowo dotknęli go podczas imprezy. To sprawiło, że nie wytrzymałam i rozpłakałam się przy stole.
Później zaczęłam często widywać teściową i bratową. Po roku urodziłam córkę Kalinę. W tym samym czasie Nadia już miała półroczną córeczkę. Prawdopodobnie gdybym miała syna, wszystko byłoby znacznie łatwiejsze, bo teściowa nieustannie i niezmordowanie porównywała nasze dwie dziewczynki. „O matko, dlaczego Twoja Kalina jeszcze nie mówi? Córka Nadii już recytuje wiersze. A Kalina jakoś w tyle zostaje… Może powinnaś skonsultować się z jakimś specjalistą?” mówiła za każdym razem, gdy spotykała wnuczkę.
Po kilku takich incydentach zdałam sobie sprawę, że teściowa nie darzy miłością mojej córki, lecz wykorzystuje ją do podkreślania mocnych stron dziecka Nadii. Zabroniłam więc nam chodzić do nich i spotykać jej się z naszą wnuczką. Na wszystkie święta tylko mój mąż chodził do teściowej, ale sam. On mnie rozumiał, nie kłóciliśmy się na ten temat, bo wiele razy widział, jak jego matka naciskała na nasze dziecko. Co do bratowej, która upokorzyła mnie przed swoją całą rodziną, traktując mnie jak trędowatą – tym to już w ogóle milczałam. Być może jestem zbyt przywiązana do swoich zasad, ale nie potrzebuję takich krewnych.
