W wieku siedemnastu lat nasza córka Wanda poinformowała mnie i moją żonę, że zamierza zamieszkać z chłopakiem. Według niej ich miłość jest subtelna i czują, że są gotowi założyć rodzinę. Byłem wtedy zaskoczony takim oświadczeniem: „A gdzie planujesz mieszkać?” – zapytałem – spytałem. „Gdzie, pytam, zamierzasz mieszkać?”. „Oczywiście, że u nas. Przecież przyjechaliśmy.” „Moje dziecko, jeśli uważasz, że jesteś wystarczająco dorosła, aby założyć rodzinę i mieszkać z chłopakiem, to jesteś też wystarczająco dorosła, aby sama utrzymać siebie i swoją rodzinę.”
„Przy okazji, nawet nie zadałaś sobie trudu, aby przedstawić nas Twojemu młodemu mężczyźnie, a teraz oświadczasz. że będziecie tu mieszkać razem.” „Tato, Artur jest bardzo porządny. Studiuje, jest pięć lat starszy ode mnie. Nie pozwolisz nam tutaj zamieszkać?” – „Cieszę się, że o nim mówisz. Ale nie, polecam, abyście znaleźli pracę i wynajęli mieszkanie”. Wydawało mi się, że moja córka zmieni zdanie i zrozumie, że na początek ważne jest zdobycie wykształcenia i stanięcie na własnych nogach, ale nie… W ciągu tygodnia Wanda spakowała się i ogłosiła, że zamieszka z Arturem u jego rodziców.
Moja żona i ja nie próbowaliśmy ją powstrzymać. „Tato, czy dasz mi trochę pieniędzy na wydatki?” – „Nie, jesteś już dorosła i planujesz mieszkać z chłopakiem.” Wanda przytaknęła smutno i odeszła. Nie było jej przez cały miesiąc. Czasami dzwoniła, ale nie dzieliła się szczegółami swojego „rodzinnego” życia. Mówiła tylko, że wszystko jest w porządku. Ale z jakiegoś powodu moje serce mówiło mi, że wkrótce wróci. Zaniepokoiła się, przybiegła do nas i odeszła od chłopaka. Sam Artur nie pracował, a jego rodzice nie wykazywali determinacji, aby ją wspierać. Kiedy ona i Artur się pokłócili, to on wyrzucił ją z domu. Takie są fakty.
