Od początku naszego małżeństwa większość naszego rodzinnego budżetu stanowiły dochody męża, a ja po prostu pracowałam, aby nie nudzić się sama w domu. Jednak po tym, jak na świat przyszedł nasz syna, zdałam sobie sprawę, że dopóki nie podorośnie, muszę zostać w domu i zajmować się naszymi rodzinnymi i domowymi sprawami, ponieważ pozwala na to pensja męża. Teraz mój syn jest w drugiej klasie i nie zawsze mam coś do zrobienia w pierwszej połowie dnia. Mam kilka przyjaciółek, bo byłam stale zajęta rodziną i nie miałam czasu na własne życie osobiste.
Jest jedna znajoma sąsiadka, która zauważyła, że rano zabieram syna do szkoły i zostaję sama, więc zaczęła często przychodzić do nas rano. Dla mnie lepiej, bo sama nie mam nic do roboty. Moja sąsiadka rozstała się kilka lat temu z mężem i od tego czasu mówi wszystkim, że to z jej inicjatywy i że teraz żyje znacznie lepiej niż wtedy w małżeństwie. Jest po prostu skupiona na tym temacie i prawie o niczym innym i nie mówi. Pewnego dnia moja sąsiadka, kiedy rano siedziałyśmy w mojej kuchni i piłyśmy herbatę, postanowiła udzielić mi porady na temat mojego małżeństwa. Powiedziała, że na moim miejscu od dawna rozstałaby się z mężem, mówiąc, że spędza za mało czasu z rodziną i jest stale w pracy.
Na początku nie zwracałam uwagi na te słowa, ale potem sama zdecydowałam, że tak będzie dla mnie lepiej. Dosłownie mnie przekonała. Opowiedziałam mojej siostrze o mojej decyzji, a ona nie wiedziała, o co mi chodzi, ponieważ z mężem prawie nie mamy żadnych problemów w rodzinie, a ja postanowiłam się rozstać po prostu ot tak, a w zasadzie tylko dlatego, że tak powiedziała sąsiadka. Wtedy doszłam do siebie i zdałam sobie sprawę, że nie warto tego robić. Ale moja sąsiadka nalegała na to. Prawdopodobnie dlatego, że sama po rozwodzie nie mogła znieść szczęścia innych. Od tego czasu już się nie komunikujemy, a ona do nas nie przychodziła.
