Jestem księgową w małej firmie transportowej przy ulicy Lwowskiej i tego dnia miałam akurat urwaną zmianę — klient nie przyszedł na dwunastą, więc siedziałam w kawiarni obok, piłam kawę po dwanaście złotych i czekałam. Przy sąsiednim stoliku usiadły dwie kobiety, teściowa i synowa, jak się później okazało z rozmowy. Nie podsłuchiwałam specjalnie, po prostu lokal był mały, a głosy niosły się nad filiżankami.
Starsza, może po sześćdziesiątce, w niebieskim płaszczu, mówiła twardo, jakby czytała z kartki:
— Krysiu, ja rozumiem, że wesele było piękne, ale rachunek za catering to moja sprawa, nie twoja.
Młodsza, ta Krysia, miała pod trzydziestkę, obgryzała paznokieć i wpatrywała się w telefon.
— Mamo, to ja płaciłam zaliczkę. Z własnego konta.
— No i co z tego. Adaś to mój syn, dom po mnie, więc i wystrój ogrodu, i namiot, to moja inwestycja w jego przyszłość.
Zza okna dobiegał hałas z placu budowy naprzeciwko, ktoś wiercił w betonie, a kelnerka akurat postawiła przede mną drugą kawę, więc na chwilę straciłam wątek. Kiedy wróciłam uchem do rozmowy, teściowa mówiła już o czymś innym — o tym, że to ona, Halina, wyłożyła osiemnaście tysięcy złotych na wesele syna w sali bankietowej pod Rzeszowem, a teraz chce, żeby młodzi spłacali jej to po pięćset złotych miesięcznie, "bo tak się umówili, ustnie, przy rodzinie".
Krysia odłożyła telefon ekranem do dołu.
— Nikt się tak nie umawiał. To był twój prezent. Sama to powiedziałaś przy gościach, że to prezent od pana młodego mamy.
— Prezent, ale pod warunkiem, że będziecie mieszkać blisko mnie. A wy się wyprowadzacie do Krakowa. Więc warunek złamany, dług aktualny.
Przyznam, że w tym momencie odstawiłam filiżankę trochę za głośno. Nie zamierzałam się wtrącać — to nie moja sprawa, mam swoje rachunki do zamknięcia do końca miesiąca — ale ręka sama drgnęła.
Krysia przez chwilę milczała, kręciła obrączką na palcu.
— Mamo, Adaś jest w drugim pokoju, słyszy każde słowo. Może niech on to z tobą wyjaśni.
— Adaś się zgadza ze mną. Zapytaj go.
Zaraz potem z zaplecza kawiarni, gdzie stały dwa stoliki bardziej odsunięte od okna, wyszedł mężczyzna z telefonem przy uchu — musiał tam siedzieć od początku, ja go po prostu nie widziałam zza filaru. Wysoki, w kurtce firmy kurierskiej, chyba właśnie skończył zmianę. Podszedł do stolika kobiet, odłożył telefon na obrus i powiedział twardym głosem:
— Mamo, nie zgadzam się. Powiedziałaś to gościom przy stole, że to wasz prezent ślubny. Nagranie z wesela to ma, ciocia Ela filmowała telefonem cały toast.
Halina zamarła z filiżanką w pół drogi do ust, jakby nie spodziewała się, że syn wejdzie akurat teraz.
— To był żart, taki toast, każdy tak mówi.
— Nie każdy potem wysyła SMS-y do żony z żądaniem przelewu na twoje konto.
Przy stoliku zapadła cisza, tylko wiertarka za oknem wciąż pracowała. Kelnerka podeszła spytać, czy podać coś jeszcze, i chyba wyczuła atmosferę, bo szybko się wycofała.
Krysia wyjęła z torebki złożoną kartkę — jak się okazało, wydruk z banku — i rozłożyła na stole, przyciskając dłonią zagięty róg.
— Mamo Halino, tu jest historia przelewu. Osiemnaście tysięcy sto złotych, data dwudziesty czerwca, tytuł: "zaliczka Cristal, sala bankietowa". Z mojego konta. Twoje nazwisko nigdzie się nie pojawia.
— A kto ci kazał płacić z własnego? Miałaś czekać na mój przelew.
— Czekałam trzy tygodnie. Sala groziła odwołaniem rezerwacji.
Adam usiadł obok żony, wziął kartkę do ręki, przeczytał, oddał Krysi.
— Mamo, koniec tematu. Nie będziemy oddawać pieniędzy, których od ciebie nie dostaliśmy. A jeśli chcesz porozmawiać o mieszkaniu blisko ciebie — to osobna sprawa, nie mieszaj jej z rachunkiem za wesele.
Halina wstała, zapięła płaszcz pod samą szyję, chwilę stała przy stoliku, jakby czekała, że ktoś ją zatrzyma. Nikt nie zatrzymał. Wyszła, drzwi kawiarni cicho brzęknęły dzwonkiem.
Krysia schowała kartkę z powrotem do torebki, obok niej leżała jeszcze koperta — zauważyłam nadruk dewelopera, pewnie dokumenty do mieszkania w Krakowie, o którym mówiła teściowa. Adam objął żonę ramieniem i powiedział coś cicho, czego już nie dosłyszałam, bo kelnerka przyniosła mi rachunek i musiałam liczyć resztę.
Zapłaciłam, wzięłam kurtkę. Wychodząc, minęłam ich stolik — Krysia wpisywała coś w telefonie, chyba wiadomość do dewelopera albo do notariusza, trudno powiedzieć. Adam trzymał w ręku wydruk z banku, złożony na pół, jakby chciał go zabrać ze sobą na wypadek, gdyby matka zadzwoniła jeszcze raz.
Na dworze wciąż wierciło się w betonie. Wsiadłam do autobusu numer dwadzieścia, jadącego w stronę Wilkowyi, i przez okno zobaczyłam jeszcze Halinę, jak stoi na przystanku po drugiej stronie ulicy, sama, z telefonem przy uchu, do kogoś dzwoni. Może do siostry. Może do adwokata. Tego już się nie dowiedziałam.
