W naszym bloku mieszkała bardzo dobra rodzina. Niedawno ta rodzina odziedziczyła dom po babci i zamieszkała na wsi. Córce doradzono, że powinna więcej czasu spędzać na świeżym powietrzu, dlatego postanowili uciec od miejskiego zgiełku. Para sprzedała swoje mieszkanie i zbudowała dom przy chacie babci. Matka była nauczycielką geografii w szkole, a ojciec pracował jako księgowy. Córka uczęszczała do szkoły. Rano wszyscy razem wychodzili z domu, a wieczorem wracali na wieś.
Cały wolny czas spędzali razem, zajmując się pracami domowymi i gospodarstwem. Jednak matka zaczęła zauważać, że dziewczyna od czasu do czasu znika. Zauważyła także, że zabiera ze stołu dużo jedzenia, mimo że je bardzo mało. Matka weszła do pokoju córki i zobaczyła na stole notatkę: „Przyjdź wieczorem do domu babci”. Zadzwoniła do męża, który zaniepokoił się, ponieważ pismo nie należało do córki. Ojciec kazał żonie zostać w domu, a sam pobiegł do domu babci. Postanowił zatrzymać się w pobliżu i sprawdzić, z kim spotyka się córka. Przy domie zauważył sylwetkę starszej kobiety.
Mężczyzna wszedł do pokoju i córka była bardzo zaskoczona, widząc ojca, ponieważ nikomu nic nie powiedziała. Starsza Pani zbladła, ale dziewczyna pocieszyła ją, mówiąc, że to jest jej ojciec i nie ma powodu, by się go bać. Staruszka uśmiechnęła się i powiedziała: „Masz wspaniałą córkę, uratowała mi życie”. Z opowieści jasno wynikało, że córka starszej kobiety wysłała ją do domu opieki, skąd uciekła. W międzyczasie córka sprzedała dom, a starsza kobieta znalazła się na ulicy. Tak się poznały. Dziewczyna dała babci pieniądze na autobus i zaproponowała, żeby zamieszkała w ich domu. W przyszłości małżonkowie pomagali staruszce w życiu codziennym. Kupowali dla niej jedzenie i leki. Działania córki udowodniły, że są na dobrej drodze do wychowania dziecka na dobrego człowieka.
