Teraz mam 36 lat i pracuję jako kierownik działu. Jednak bardzo trudno było mi piąć się po szczeblach kariery. Zaczęłam w wieku 20 lat. Miałam bardzo biedne dzieciństwo: mój brat był niepełnosprawny, mój ojciec opuścił rodzinę, gdy tylko dowiedział się o stanie syna, a moja matka robiła wszystko sama. Mama głównie pracowała jako sprzątaczka. Myła klatki schodowe, a kiedy byłam z nią, widziałam, co znosiła i jak ludzie ją traktowali – robiła jednak wszystko to po to, by nas wyżywić. Ten straszny okres w moim życiu już minął, ale nieodwołalnie nauczył mnie szacunku do ludzi wszystkich zawodów – od szefa po sprzątaczkę.
I tak dostałam dział z przeważnie młodymi pracownikami. Jako profesjonaliści, byli na wysokim poziomie, ale jako ludzie pozostawiali wiele do życzenia. Zauważyłam to, gdy musiałam wymienić okna w moim biurze. Nasza sprzątaczka była uroczą kobietą, która słabo mówiła po polsku. Kiedy witała się z moimi pracownikami, żaden z nich jej nie odpowiadał. A czasami nawet ją szarpał, gdy prosiła ich o odsunięcie się od miejsca, w którym miała wycierać. Pewnego dnia wyszłam do wspólnego pokoju i zauważyłam, że jedna z pracownic siedzi na kanapie i nawet nie podnosi nóg, podczas gdy sprzątaczka stoi obok niej i prosi ją o to.
A kiedy sprzątaczka wyczyściła toaletę, jeden z pracowników wszedł i wylał tam kawę. Przez trzy dni znosiłam to niegrzeczne zachowanie, mając nadzieję, że zmienią swoje postępowanie, ale nie mogłam już tego dłużej znieść: zwołałam wszystkich i powiedziałam im, że od teraz każdy z nich będzie sprzątał swoje miejsce pracy. Niektórzy byli oburzeni, mówiąc, że nikt nie został zatrudniony jako sprzątacz, ale ja stałam na swoim stanowisku. Minął tydzień, nikt nie zrezygnował, a wszyscy zaczęli doceniać czystość – kuchnia i toaleta są sprzątane po kolei. Poczekam jeszcze miesiąc – dla dobra edukacji – i zaproszę sprzątaczkę z powrotem.
