Kiedy wyszłam za mąż, problemy mieszkaniowe tylko mocniej się uwydatniły. Mój mąż przekonywał mnie, że nadszedł czas, abyśmy wynajęli mieszkanie i zamieszkali sami, bez rodziców. Ja nie bardzo chciałam i wydawało nam się, że przecież oszczędzimy sporo, mieszkając przy rodzicach. Tym bardziej, że moja mama cały czas zapewniała mnie, że będzie nam łatwiej, bo ona ugotuje nam obiad, pomoże w sprzątaniu, a tak to wszystko byłoby tylko na naszej głowie. Przekonywała też, że pieniądze, które mielibyśmy wydawać na wynajem mieszkania możemy przecież wydać na coś innego, albo zacząć intensywnie odkładać na swoje mieszkanie.
Mówiła to wszystko także mojemu mężowi i takim sposobem przekonała go do tego. Zamieszkaliśmy więc z moimi rodzicami. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że zrobiłam ogromny błąd.
Ojciec ciągle dokuczał mojemu mężowi a on, choć spokojny, często odpowiadał niegrzecznie na nieodpowiednie dowcipy ze strony swojego złośliwego teścia. Moja mama też nagle zmieniła podejście i zaczęła mnie ciągle i we wszystkim pouczać. Nigdy wcześniej tak nie wtrącała się do mojego życia, a teraz nagle interesował ją z niego najmniejszy szczegół.
Po miesiącu mieszkania już każdy z każdym się kłócił i nikt nie chciał ze sobą nawet rozmawiać. Nawet ja z mężem non stop o coś się kłóciłam, taka była fatalna atmosfera. Sytuacja ewidentnie zaczęła wymykać się spod kontroli. Po trzech miesiącach z mężem już nie mogliśmy tego wytrzymać i wynajęliśmy mieszkanie na drugim końcu miasta, do którego szybko się wprowadziliśmy.
Nie potrafię wyrazić słowami tych uczuć, które pojawiły się we mnie po wprowadzce do wynajmowanego mieszkania. Byłam tak niesamowicie szczęśliwa, że aż mnie nosiło. Czułam, że to jest nasz miesiąc miodowy i to bez wścibskich rodziców!
Od tego czasu między mną a mężem panuje harmonia, nawet relacje z moimi rodzicami wróciła do normy. Mąż jednak wcześniej miał rację – trzeba było od razu zamieszkać tylko we dwoje!
