Tego dnia, kobieta doskonale wiedziała, że będzie musiała opuścić męża. Nie obchodziło jej, że nikt jej nie poprze. Przyjaciele i znajomi, uważali ich rodzinę za idealną – pracowity mąż, troje dzieci, które już studiują, duże gospodarstwo domowe. Jak Anna mogła to wszystko zostawić? I po co? Kiedy spakowała swoje rzeczy, mąż był w pracy. Dzieciom powiedziała wszystko, ale były zszokowane i nie wspierały jej. Kobieta w końcu poczuła się wolna i wiedziała, że czeka ją szczęście. Pewnej nocy, jeszcze przed tą decyzją, poznała w sklepie swojego dawnego znajomego.
W szkole średniej zawsze byli razem, ale w wieku 18 lat, Sebastian się wyprowadził i stracili kontakt. Po wielu latach rozłąki, nie potrafili nawet zamienić słowa. Tylko patrzyli na siebie i uśmiechali się. To było ciekawe spotkanie. Siedzieli długo na ławce i opowiadali o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu. Wtedy Anna zdała sobie sprawę, że nie chce dalej mieszkać z mężem. Jest dla niego jak niewolnica – przynieś, podaj, nie przeszkadzaj. A dzieci zwracają się do niej tylko wtedy, gdy czegoś potrzebują. Przez długi czas, nie czuła się tak szczęśliwa, jak podczas rozmowy z Sebastianem. Prosta komunikacja otworzyła jej oczy na jej obecne życie. Opowiedziała mu o tym, jak bardzo jest nieszczęśliwa i zmęczona życiem w ten sposób.
Mężczyzna szybko znalazł rozwiązanie – zaproponował, aby kobieta wyjechała z nim do innego miasta. Tam ma mieszkanie, dobrą pracę, może znaleźć dla niej zajęcie w niepełnym wymiarze godzin, aby nie nudziła się w domu. Kobieta zastanawiała się, jak mogła zostawić całe swoje życie dla kogoś, kogo nie znała. Potem przypomniała sobie, jak bardzo była zakochana w Sebastianie, jak bardzo się o nią martwił i obiecał wziąć ślub. Ale choroba jego matki, zmieniła wszystko i musiał wyjechać za granicę na zarobek.
Kiedy spakowała się i opuściła dom, mąż zadzwonił wieczorem: chciał wiedzieć, gdzie jest i dlaczego nie ma przygotowanego jedzenia, ale ona tylko się roześmiała i rzuciła słuchawką. Czuła się, jakby znowu miała 20 lat. Sebastian opiekował się nią, zabronił wstawania wcześnie, dopiero jak on wstanie o ósmej. Każdego ranka, sam przygotowywał kawę z kanapkami i chętnie rozmawiał z nią podczas śniadania. Obiadem zajmowali się we dwoje. Czasami Anna chciała zaskoczyć swojego kochanka i wymyślała niezwykłe potrawy. Zawsze był zachwycony, mówiąc, że musi pracować w profesjonalnej kuchni. W domu nigdy nie słyszała, że jedzenie jest pyszne, nawet zwykłego dziękuję nie słyszała zbyt często. Wszystko, co robiła Anna, miało na celu zadowolenie wszystkich i w rezultacie nie miała czasu dla siebie. Jadła po wszystkich, o ile coś jeszcze zostało. Każdego dnia, musiała chodzić do sklepu i nosić ciężkie siatki.
A także trzeba było dbać o gospodarstwo — czyścić świnie, karmić wszystkich, nakładać wodę, pracować w ogrodzie, aby zbiory były. Kiedy zepsuła się pralka, praca stała się jeszcze cięższa. Nikt nie zwracał na to uwagi. Teraz nie była niewolnicą, ale cieszyła się każdym dniem. Nawet wyglądała trochę młodziej, bo przyszedł czas na siebie.
Anna zrobiła piękną fryzurę i manicure, po raz pierwszy w życiu. Sebastian zabrał ją do centrum handlowego, aby kupić nowe ubrania. Czuła się nieswojo. Kobieta chciała wybrać tańsze rzeczy i wyjść ze sklepu, ale jej ukochany zabronił w ogóle patrzeć na ceny i powiedział, że bierze wszystko, co jej się podoba. Mężczyzna pomaga nawet sprzątać i zawsze myje naczynia, ponieważ nie chce, aby Anna zepsuła swój manicure. Dla niego praca domowa jest tylko radością, uwielbia porządek i jest gotów poświęcić na to czas. Nie trzeba go prosić sto razy. Zrobi wszystko sam, bo wie i umie. Na początku Anna czuła się nieswojo z ilością czasu, jaki miała dla siebie, ale uwielbiała swoje nowe życie, w którym nie była niewolnicą, ale ukochaną kobietą.
