Niedawno kolega z pracy podzielił się ze mną sytuacją, która mnie oburzyła. Konrad i jego brat są w dość trudnej sytuacji. Matka wychowywała ich samotnie, przez co oboje są do niej bardzo przywiązani. Oboje są już dorosłymi mężczyznami, od dawna żonatymi. Zarabiają dosyć przyzwoicie i nie proszą nikogo o pomoc finansową. Mimo tego ich matka Ludmiła grozi, że zerwie z nimi kontakt, jeśli zdecydują się ze swoimi wybrankami na więcej dzieci. Konrad mówi, że np. jej brat i jego żona nigdy nie poprosili matki mężczyzny o pomoc, ani przy dziecku, ani finansową, a ona mimo tego stawia takie ultimatum, którego żaden z braci w sumie nie rozumie.
Ludmiła powtarza, że jej wystarczy jeden wnuk i zabrania nawet Konradowi myśleć o swoim potomstwie. Sytuacja jest po prostu absurdalna! Dzieci są decyzją i odpowiedzialnością tych, którzy się na nie zdecydowali, a nie dziadków. Dlaczego kobieta myśli, że na pewno Konrad z żoną będą potrzebowali jej pomocy? Konrad próbował na spokojnie porozmawiać z matką, ale ona jest nieugięta i nie chce więcej rozmawiać nawet na ten temat. Cały czas tylko mówi: „Nie jestem młoda, nie dam rady z kolejnym wnukiem, w dodatku mam małą emeryturę. Jeśli Twoja żona urodzi, to możesz zapomnieć, że kiedykolwiek miałeś matkę”.
Kiedy Konrad opowiedział mi tę historię, miałam wrażenie, że jego mama popadła w jakiś starczy marazm. Myślę, że zarówno Konrad jak i jego żona nie powinni kierować się jej opinią. Są młodymi ludźmi, więc jeśli chcą mieć dziecko i zdają sobie sprawę z całej odpowiedzialności takiego kroku, to nic nie powinno stać im na drodze. Każda kobieta ma prawo doświadczyć radości macierzyństwa. Konrad jednak bardzo martwi się o relacje z matką, dlatego z żoną nie decydują się na dziecko.
