Mam bardzo napiętą i trudną relację z mamą, przez co myślę, że nie potrafię jej już kochać.
Mam 28 lat. Jestem od jakiegoś czasu już po ślubie, ale nie mamy jeszcze dzieci. Kiedy miałam 18 lat mama wyrzuciła mnie z domu, a powodem było to, że powiedziałam babci, że zdradza tatę z jakimś facetem, którego przyprowadza nawet do naszego domu podczas nieobecności taty. Poczułam wtedy wściekłość i jakieś obrzydzenie widząc to wszystko, dlatego nie zamierzałam ukrywać przed nikim niecnych czynów matki. Wtedy ta mnie znienawidziła i postanowiła się mnie pozbyć.
Kiedy opuściłam dom, nie miałam z matką kontaktu przez jakieś trzy lata. Mimo wszystko ten brak kontaktu jakoś ciążył mi na sercu i jako pierwsza do niej zadzwoniłam, aby się z nią pogodzić. Próbowałam udawać, że jej wybaczyłam, bo po prostu chciałam świętego spokoju i dzięki temu mogłam się pozbyć wyrzutów sumienia, które niestety mnie gnębiły mimo, że to wszystko przecieć nie była moja wina.
Później wzięłam ślub i z mężem zamieszkaliśmy u teściowej. Goście nie odwiedzają do mnie często, ponieważ nie jestem u siebie i nie chcę się za bardzo rządzić. Mama tego nie rozumie i kiedy dzwoni nalega na to, abym ją do nas zaprosiła. Ogólnie zaczęła ostatnio domagać się uwagi i miłości. Teraz chce być moją najlepszą przyjaciółką i słuchać największych sekretów z mojego życia. Szkoda tylko, że kiedy jej coś powiem, to wszystko to rozpowiada swoim koleżankom, a nawet sąsiadom. Nie mogę więc jej mówić wszystkiego i być z nią do końca szczera.
Mimo tego, że niby mamy normalne relacje, wciąż gdzieś z tyłu głowy znajduje się dawna uraza i nie mogę jej wybaczyć tego, jak mnie kiedyś potraktowała. Boję się, że to tylko pozory i ona udaje, aby osiągnąć jakąś korzyść ze znajomości ze mną. Czy lepiej byłoby zerwać z nią całkowicie kontakt? Do teraz się waham i nie wiem, co robić, a każda decyzja wydaje mi się być zła.
