Tego marcowego dnia Ewę trzęsło już od rana. Nie z zimna – ze złości. Stała przed lustrem, ubierała syna i próbowała powstrzymać rozdrażnienie. Dziś był ósmy marca. Dzień kobiet, który mógł minąć choć trochę spokojniej, ale znów miała jechać do teściowej. A to oznaczało sztuczny uśmiech, uszczypliwe uwagi, pretensje i to przytłaczające poczucie winy, które tamta potrafiła wywołać z niewiarygodną wprawą.
— Ewa, znowu masz tę swoją kwaśną minę? — burknął Marek, narzucając kurtkę. — Tylko nie mów, że nie chcesz jechać.
— Naprawdę nie domyślasz się dlaczego? — syknęła przez zaciśnięte zęby. — Znów zacznie się czepianie, wyrzuty, opowieści o tym, jak źle wychowuję Jakuba, a nawet nie spyta, jak się czuję. Choć raz mogłaby przypomnieć sobie, że haruję od rana do nocy, a cały dom trzymam na moich barkach.
— Przecież nie wychodzisz z domu — prychnął.
— A ty myślisz, że praca zdalna to leżenie na kanapie? Albo że prąd, jedzenie i ubrania spadają z nieba?
Marek się obraził. Nie był przyzwyczajony, że Ewa przypomina mu o pieniądzach. Choć prawda była po jej stronie – jej zarobki jako projektantki-freelancerki trzykrotnie przewyższały jego pensję ochroniarza w magazynie.
— Może ty sam pojedziesz? — spróbowała jeszcze raz.
— Dziś jest święto, Ewa. Ósmy marca. Nie możesz po prostu olewać mojej matki.
Dwie godziny później siedzieli już w jednopokojowym mieszkaniu Barbary Stanisławy na warszawskie Pradze. W kącie, na rozkładanym fotelu, przeglądała czasopismo Agata – dwudziestoletnia siostrzenica Marka, sierota, którą teściowa przygarnęła pięć lat wcześniej po śmierci rodziców. Ewa i Agata nigdy nie znalazły wspólnego języka. I Ewa nie mogła nie zauważyć, że teściowa ewidentnie faworyzuje dziewczynę, a nie własnego wnuka.
— Naradziłam się z ciotkami — oznajmiła Barbara Stanisława przy świątecznym stole. — Mieszkanie przepiszę na Agatkę. Wy macie swoje, a ona dopiero zaczyna życie.
Po kilku dniach dokumenty były gotowe. Pod warunkiem, że Agata wprowadzi się dopiero po śmierci babci. Los, jak zwykle, zadecydował inaczej – trzy tygodnie później Barbara Stanisława przeszła ciężki udar. Kobieta przeżyła, ale już nie mogła obejść się bez pomocy.
— Musimy się wprowadzić do mamy — oświadczył Marek twardo. — Sama nie da rady.
Ewa połknęła gniew. Rzeczywiście się wprowadzili. Tylko opieka nad teściową – karmienie, mycie, sprzątanie, zmiana pościeli – spadła wyłącznie na nią. Marek szedł do pracy, Agata na uczelnię i do chłopaka. A Ewa pracowała, ciągnęła cały dom i teraz jeszcze została pielęgniarką.
— Marek, może Agata pomoże? W końcu to teraz jej mieszkanie — nie wytrzymała pewnego wieczoru.
— Jest studentką, ma swoje sprawy. Nie będzie tu przyprowadzać faceta. Poza tym — ty przecież jesteś w domu.
— W domu. Pracuję. I wszystko spada na mnie.
— Znudziło ci się, co? — zaśmiał się szyderczo. — Moja matka — a ty się wymigujesz. Przecież jej nie zostawisz?
— To twoja matka. Dla mnie to teściowa. Nie mam obowiązku. Ty za moją matką na pewno byś nie pielęgnował. Więc wynajmij opiekunkę.
— Zapłacisz jej ty?
— Z jej emerytury. Albo ze swojej pensji.
— A po co mi w takim razie jesteś? — rzucił lodowato. — Idź, sprawdź, jak tam jest.
I tej nocy Ewa leżała, wpatrzona w sufit. Myśli kotłowały się w głowie pełne urazy. On po prostu ją wykorzystywał. Jako kobietę, jako pracownicę, jako służącą. Agata – spadkobierczyni – nawet się nie pojawia. A ona łamie się każdego dnia.
Rano, gdy Marek wyszedł do pracy, Ewa spakowała rzeczy. Wzięła syna za rękę i wróciła do ich własnego mieszkania. Telefon wyłączyła. Wysłała tylko jedną krótką wiadomość: *”Mam dość bycia wszystkim naraz. Powodzenia.”*
Wieczorem Marek przyjechał, wściekły.
— Albo wrócisz, albo składam pozew o rozwód! — syczał, błyskając oczami.
— Jak uważasz — odparła spokojnie. — Tyle że teraz to ja go złożę. Nie muszę poświęcać się dla cudzego mieszkania i osoby, która nigdy nie powiedziała „dziękuję”.
— Żebyś tylko później nie żałowała!
— O, nie. Już żałuję. Że tyle wytrzymałam. A teraz – wolność. Dziękuję ci tylko za Jakuba.
Pół miesiąca później małżeństwo rozwiązano za obopólną zgodą. Marek nie przeprosił. Ewa już nie dzwoniła.
A po pół roku dowiedziała się, że Barbara Stanisława zmarła. I Agata – ta ukochana siostrzenica, dla której wszystko to zrobiono – wyrzuciła wuja za drzwi jak zbędny mebel.
Życie wszystko ułożyło po swojemu. A Ewa ani przez chwilę nie żałowała, że odeszła w porę.
