Kasia liczyła paragony na kuchennym blacie z resztkami po podklejaniu tapety — klej jeszcze pachniał, chociaż remont skończyli trzy lata temu. Osiemset dwadzieścia złotych za prąd. Sześćset za wodę i czynsz do spółdzielni. Reszta na jedzenie, na które od siedmiu miesięcy wykładała sama, bo Ewelina, jej młodsza siostra, przestała dokładać się do wspólnego mieszkania na Grochowskiej w dniu, w którym straciła pracę w call center.
Za oknem akurat przejeżdżał tramwaj numer 25, a sąsiadka z parteru trzepała dywan tak, jakby to była osobista zemsta na całej kamienicy. Zwykły wtorek, sierpień, dwadzieścia trzeci dzień miesiąca — dzień, w którym Kasia zawsze robiła zestawienie wydatków, bo tego dnia dostawała wypłatę.
— Ewa, musimy pogadać o pieniądzach — powiedziała, nie podnosząc oczu znad kartki.
Ewelina siedziała na parapecie z telefonem, przeglądając oferty pracy, których nie wysyłała. Miała dwadzieścia sześć lat, dyplom z zarządzania i przekonanie, że coś "lepszego" wkrótce samo się znajdzie.
— Wiem, wiem. Szukam.
— Szukasz od lutego. A ja płacę czynsz, prąd, wodę, internet. I zakupy. Sama.
— To nasze wspólne mieszkanie po babci, Kasiu. Nie możesz mi liczyć każdej złotówki.
Tu był haczyk, na którym trzymał się cały układ od siedmiu miesięcy. Mieszkanie rzeczywiście było po babci, zapisane na obie siostry po połowie, w akcie notarialnym z dwa tysiące osiemnastego roku sprawa jasna: pięćdziesiąt procent Kasi, pięćdziesiąt procent Ewelinie. Ale rachunki nie znały słowa "połowa" — przychodziły w całości i czekały na zapłatę tego samego dnia dla obu.
Kasia pracowała jako technik farmaceutyczny w aptece przy Rondzie Wiatraczna, na zmiany, czasem do dwudziestej drugiej. Wracała, otwierała lodówkę, widziała w niej tylko swoje zakupy — jogurt naturalny, który kupowała, bo lubiła, ser żółty, chleb — i milczała. Miesiąc, drugi. W trzecim zaczęła zapisywać kwoty w notesie, bo ktoś jej kiedyś powiedział, że jak nie zapiszesz, to sama siebie oszukasz, że "jakoś to jest".
Siostra tymczasem wychodziła co wieczór do znajomych, wracała po północy pachnąca papierosami, których nie paliła w domu z szacunku — a raczej ze strachu przed kłótnią. Nowy telefon kupiła w maju, ratami, ale kupiła. Manicure co trzy tygodnie. Kasia widziała to wszystko i nic nie mówiła, bo bała się, że siostra się obrazi, wyprowadzi się z żalem, a wtedy zostanie sama z całym mieszkaniem po babci i pustką po drugiej stronie korytarza.
Ale tego wtorku coś w niej pękło — nie głośno, tylko jak nitka, która się przez długi czas naciągała, aż w końcu.
— Posłuchaj — powiedziała, kładąc notes na blacie tak, żeby Ewelina widziała liczby. — Siedem miesięcy razy dwa tysiące dwieście złotych to piętnaście tysięcy czterysta. Tyle wydałam sama na to mieszkanie, które jest też twoje.
— Nie mam tych pieniędzy, Kasiu, co ja mam zrobić.
— Nie proszę cię, żebyś oddała piętnaście tysięcy. Proszę, żebyś od września płaciła swoją połowę. Albo znalazła pracę, choćby w markecie na Grochowskiej, na kasie, cokolwiek. Albo… pomyślimy nad czymś innym.
Ewelina zeskoczyła z parapetu, trzasnęła drzwiami do swojego pokoju. Przez ścianę Kasia słyszała, jak siostra dzwoni do koleżanki i mówi, że "Kasia zwariowała, robi z tego dramat, przecież to rodzina".
Rodzina. To słowo wisiało w tym mieszkaniu jak zapach kadzidła po pogrzebie babci — świeży jeszcze, ale już nie do końca prawdziwy.
Przez następny tydzień siostry mijały się w kuchni bez słowa. Ewelina demonstracyjnie kupiła sobie jedzenie osobno i trzymała je na osobnej półce w lodówce, jakby to coś udowadniało. Kasia patrzyła na tę jedną półkę z jogurtami pitnymi i pomyślała, że to najbardziej żałosny protest, jaki widziała.
We wrześniu przyszedł kolejny rachunek za prąd — tysiąc sto dwadzieścia złotych, bo lato było gorące i klimatyzacja w pokoju Eweliny chodziła cały czas. Kasia zapłaciła, jak zawsze. Ale tym razem zrobiła coś jeszcze: umówiła się na rozmowę z prawnikiem w kancelarii przy ulicy Targowej, tej samej, która prowadziła sprawę spadkową po babci.
Pani mecenas, kobieta w okularach o czerwonych oprawkach, wysłuchała historii i powiedziała rzecz prostą: współwłasność zobowiązuje do współponoszenia kosztów utrzymania nieruchomości proporcjonalnie do udziałów. Jeśli jedna ze współwłaścicielek się od tego uchyla, druga ma prawo żądać zwrotu nadpłaconej części — a przy dalszym braku porozumienia może wystąpić o zniesienie współwłasności, czyli sprzedaż mieszkania i podział pieniędzy, albo spłatę jednej strony przez drugą.
Kasia wyszła z kancelarii z teczką dokumentów i poczuciem, że wreszcie trzyma coś konkretnego w rękach, nie tylko żal.
W piątek wieczorem, gdy Ewelina wróciła z miasta, zastała na stole kopertę. W środku: wydruk zestawienia wydatków za siedem miesięcy, kopia pisma od prawniczki oraz kartka, na której Kasia napisała odręcznie tylko jedno zdanie: "Masz miesiąc na decyzję — płacisz swoją połowę od października albo zaczynamy formalny podział mieszkania."
— Ty serio? — Ewelina stanęła w progu kuchni z kopertą w ręce, głos jej się łamał. — Chcesz mnie pozwać? Własną siostrę?
— Nie chcę cię pozywać. Chcę, żebyś zaczęła traktować to mieszkanie jak swoje, a nie jak coś, co ci się należy za darmo, bo babcia cię kochała.
Cisza trwała długo. Za oknem akurat zaczął padać pierwszy jesienny deszcz, uderzając o parapet, na którym jeszcze tydzień temu Ewelina siedziała z telefonem.
— Ja się boję — powiedziała w końcu siostra, siadając na krześle, jakby nogi jej się poddały. — Boję się, że jak zacznę szukać pracy naprawdę, to znowu mi nie wyjdzie, jak w tamtej firmie. Łatwiej było udawać, że szukam.
To był pierwszy szczery moment od miesięcy. Kasia usiadła naprzeciwko, odsunęła notes na bok.
— Nie musisz być idealna. Musisz zacząć płacić rachunki. Reszta się jakoś ułoży.
Ewelina znalazła pracę w połowie października — nie wymarzoną, w dziale obsługi klienta sieci telekomunikacyjnej, ale stałą, na umowę. Pierwszą wypłatę podzieliła: połowę odłożyła na czynsz i prąd, drugą zostawiła sobie. Nie było wielkich przeprosin ani sceny z łzami. Był po prostu przelew na wspólne konto, które Kasia założyła specjalnie do rozliczeń mieszkania — z opisem "czynsz XI" i kwotą tysiąc sto złotych.
Kasia zobaczyła powiadomienie w telefonie, siedząc w aptece podczas przerwy, z kubkiem kawy z automatu, który zawsze robił za słodką kawę. Nie napisała nic w odpowiedzi. Po prostu otworzyła aplikację banku, sprawdziła saldo, zamknęła teczkę z dokumentami od prawniczki i schowała ją na najwyższą półkę szafy — tam, gdzie trzymała rzeczy, których miała nadzieję już nigdy nie potrzebować.
