Przelotna zdrada prawie zrujnowała mi życie. Mój mąż był wściekły z zazdrości. Czy mimo wszystko udało mi się utrzymać moje szczęście?
Lekko utykając wysiadłam z autobusu i pomachałam radośnie mężowi, który przyjechał mnie odebrać. Byłam u przyjaciółki mieszkającej w Bielsku-Białej.
– Jak mogłaś wsiąść na narty, skoro nigdy wcześniej tego nie robiłaś? – zapytał przestraszony Radek, widząc moje zabandażowane kostki.
– Nie jeździłam na nartach. Stało się to podczas tańca – odpowiedziałam z uśmiechem, a w tym momencie przygryzłam wargi. Wyrwało mi się, ale było już za późno.
– Wygląda na to, że dobrze się bawiłaś beze mnie – zauważył mój mąż z urazą.
Postanowiłam zignorować jego uwagę, ale Radek nalegał na szczegółowe informacje o każdej minucie mojej nieobecności. Nie byłam dobrą aktorką, szybko zaplątałam się w kłamstwa. Dwie godziny po moim powrocie mąż wiedział już wszystko i znał najgorszą prawdę o tym, że go zdradziłam.
Tylko raz, z nieznajomym mężczyzną, po pijackiej i niepamiętnej nocy. Było to impulsywne i całkowicie nieświadome, bo pod wpływem alkoholu. Nawet nie pamiętałam imienia tego mężczyzny ani jak dokładnie wyglądał.
– Proszę Cię, wybacz mi! – błagałam męża przez łzy.
Radek jednak czuł się głęboko zraniony moją zdradą. Czułam, że stracił do mnie zaufanie.
Kolejne tygodnie były męczące – wybuchy zazdrości, wyrzuty i potok obelg. Wszystko to stało się dla mnie nie do zniesienia. W końcu zdałam sobie sprawę, że rozstanie to jedyne słuszne wyjście. Oczywiście, podjęcie tej decyzji było niezwykle trudne, ale pogodziłam się z tym. Porozmawiałam z Radkiem i spakował swoje rzeczy. Kiedy odchodził, moje serce pękało z bólu.
W rzeczywistości kochałam mojego męża, ani przez chwilę zresztą nie przestałam go kochać. Dlatego, kiedy od wspólnych znajomych dowiadywałam się o jego kolejnych miłosnych podbojach, to bolało mnie strasznie.
Oboje nadal rozmawialiśmy przez telefon. Czasem spotykaliśmy się na przyjacielską kawę, a on za każdym razem był z inną kobietą. Choć z pozoru nie dawałam po sobie poznać, w środku cierpiałam strasznie. W końcu, żeby zapomnieć o Radku, sama rzuciłam się w wir romansów z różnymi mężczyznami. Żaden z nich jednak nie mógł uleczyć mojego bólu. Aż w końcu pewnego dnia poznałam kogoś, z kim wydawało się, że warto spróbować.
Borys był atrakcyjnym mężczyzną odnoszącym sukcesy biznesmenem. Pomyślałam, że jest dla mnie odpowiedni. Teraz wiem, że się myliłam, ale wtedy chciałam pokazać mężowi: „Zobacz, jestem szczęśliwa i wcale Cię nie potrzebuję”. Nawet zabierałam Borysa do miejsc, gdzie wiedziałam, że możemy spotkać Radka. Po trzech miesiącach nowy przyjaciel oświadczył mi się:
– Chcę się z Tobą ożenić, jak tylko dostaniesz rozwód. Jesteś kobietą mojego życia – powiedział Borys.
Nie skakałam z radości, czułam tylko niepewność i strach. Poprosiłam go o czas do namysłu. Borys zasmucił się z powodu moich wątpliwości, ale uszanował moją prośbę. Kilka dni później poszliśmy razem do kina. I nie uwierzycie, ale już na wejściu spotkaliśmy Radka z rudowłosą pięknością pod rękę. Rozmawialiśmy chwilę, każdy ukradkiem obserwując partnera drugiego.
Nagle zrozumiałam, że mój mąż również nie mógł o mnie zapomnieć, tak samo jak ja o nim. Po zakończeniu seansu ja i Borys pośpieszyliśmy do wyjścia. Nagle otoczyło nas kilku pijanych lub może naćpanych młodych ludzi i zaczęli nas zaczepiać. Przestraszyłam się.
– Proszę, pomóż mi! – krzyknęłam do Borysa, który stał jak zamurowany i jakby nie widział, co się dzieje. Żadnej reakcji! Miał wręcz beznamiętną twarz. To mnie zszokowało. Jakby go tam ze mną nie było – w tym momencie, w tym miejscu, w tej sytuacji. Wtedy niespodziewanie za plecami usłyszałam głos Radka:
Moje życie było pasmem nieszczęść i nieprzyjemności, teraz jestem na szczycie szczęścia!
– Zostawcie moją żonę w spokoju! – krzyknął gniewnie.
Mrucząc coś pod nosem młody człowiek, który trzymał mnie za rękę, puścił mnie i cała grupa się oddaliła. Mój mąż objął mnie delikatnie i troskliwie.
– Chodźmy do domu – powiedział spokojnie. Potem zwrócił się do swojej towarzyszki, przeprosił ją, pożegnał się i poszedł ze mną.
Radek zostawił swoją przyjaciółkę, a ja natychmiast zapomniałam o Borysie. Istnieliśmy tylko my dwoje. Nie, nie chodziło tylko o to, że Borys mnie nie obronił.
Delikatny dotyk mojego męża sprawił, że serce zabiło mi mocniej. Wiedziałam, że tej nocy będziemy razem. Przed snem podał mi ciepłe mleko z miodem i powiedział:
– Wypij to, kochanie, działa uspokajająco! Pomoże Ci zasnąć. Później, kiedy leżałam wyczerpana w jego ramionach, dodał:
– Myślę, że oboje zachowaliśmy się głupio! Spróbujmy znów być razem szczęśliwi! Ale najpierw wybaczmy sobie nawzajem! Następnego dnia zadzwoniłam do Borysa i poprosiłam o rozmowę. Na pożegnanie powiedział smutno:
– Czułem, że mnie nie kochasz.
Znowu jesteśmy szczęśliwymi małżonkami z Radkiem. Zrozumieliśmy, że nie dbaliśmy wystarczająco o naszą miłość, a potem odmówiliśmy walki o nią, ale było warto.
Zamiast po pierwszym potknięciu pracować nad naszą miłością, zachowaliśmy się jak dzieci – obrażeni i rozgniewani, uciekliśmy od siebie i od odpowiedzialności za nasz związek, bo prawda jest taka, że się przestraszyliśmy. Teraz wiemy, że już nigdy nie spotka nas coś podobnego.
